(Vaja-Pshavela)

(Vaja-Pshavela) - Poemat znany z pracy przy tego typu projektach: «The Narrow Bridge» (2022), «Вузький міст» (2022), «Вузький міст» (2022), «Вузький міст» (2022),

Vaja dorastał w Pshavi, w wiosce Chargali, w niewielkiej rodzinie swojego ojca, wiejskiego księdza Pavle, oraz matki, Barbale Pkhikelashvili (bracia Vazha-Pshaveli, Bachana i Tedo Razikashvili, również zostali sławny pisarzami). Studiował w Miejskiej Szkole Teologicznej, w latach 1877–1879 w Tbilisi w Instytucie Nauczycielskim Szkoły Cywilnej, a od 1879 do 1882 roku w Seminarium Nauczycielskim w Gori, gdzie uzyskał dyplom. Wrodzone powołanie poszukiwacza prawdy przybliżyło Vazha-Pshavelę do kręgu intelektualistów w Gori. Po krótkim okresie nauczania w Amtniskhevi, w latach 1883–1884 był wolnym słuchaczem na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Petersburgu.

Z powodu braku środków finansowych wkrótce opuścił uniwersytet i przez kilka lat pracował – najpierw w Otarasheni, w rodzinie Amilakhvari, jako nauczyciel domowy, a następnie w szkole wiejskiej w Didi Toneti. Od 1888 roku żył skromnie, orając ziemię jak inni chłopi, pasąc bydło i polując. Cieszył się wielkim autorytetem wśród górali i rzadko opuszczał Pshauri. To tam, podczas długich zimowych nocy, pisał swoje genialne poematy, opowiadania i wiersze. W Pshavi, nad brzegiem rzeki Charglura, stoi mały dom. To właśnie w tym domu 14 lipca 1861 roku urodził się Luka Razikashvili, którego znamy jako Vazha-Pshavela. Ojciec Vazhy był człowiekiem rzadkiego talentu, elokwentnym, ciekawym świata i utalentowanym literacko. Sam nauczył się czytać i pisać, po czym został księdzem. Wpoił dzieciom miłość do książek, opowiadał o Dawidzie Budowniczym, gruzińskich i zagranicznych bohaterach, kochał „Panterę” oraz sławnych współczesnych twórców – Ilię i Akakiego. Zaszczepił w dzieciach również miłość do ksiąg świętych. Vazha-Pshavela wspomina, jak z zapartym tchem słuchał słodkiego głosu ojca, gdy ten opowiadał historie biblijne. Matka zaś opowiadała heroiczne historie, legendy i poematy z Pshauri. Dzięki niej Vaja znał na pamięć wiele ludowych pieśni, przez co wszyscy dziwili się, jak jedna osoba może zapamiętać tak wiele utworów.

Vazha dorastał w ten sposób do ósmego roku życia, kiedy to został wysłany do Szkoły Teologicznej w Telavi. Wiedza zdobyta w szkole w Telavi okazała się dla niego niewystarczająca. Z tego powodu kontynuował studia w Instytucie Nauczycielskim w Tbilisi, a następnie wstąpił do Seminarium Nauczycielskiego w Gori. Jego przyszłość była już przesądzona – jego działalnością miała być aktywność publiczna i twórczość artystyczna.

W seminarium studenci wydawali rękopiśmienny magazyn „Rijrazh”. Vazha-Pshavela był aktywnym współpracownikiem i jednym z redaktorów tego wydawnictwa. Wkrótce jego tłumaczenia i wiersze zaczęły pojawiać się w gazecie „Droeba” i magazynie „Imedi”. W tym czasie pracował jako nauczyciel. Następnie wyjechał do Petersburga i zapisał się na uniwersytet jako wolny słuchacz na Wydziale Prawa. Jednak z powodu niedostatku musiał odejść, wrócił do ojczyzny i osiedlił się w Chargali. Vazha miał małe dziecko i musiał ciężko pracować na utrzymanie. Pracował wytrwale, lecz mimo to nie potrafił wyrwać się z ubóstwa.

Ciężka praca i trudne warunki szybko odbiły się na zdrowiu Vajry. Zdiagnozowano u niego zapalenie opłucnej i przeszedł operację. Przez pewien czas wydawało się, że jego stan zdrowia się poprawił. Gruzińskie stowarzyszenie prawosławne doceniło twórczość poety i zorganizowało wieczór literacki, podczas którego Vazha otrzymał laurowy wieniec z napisem: „Gruziński Orzeł Poezji”.

Najważniejsze dzieła (Vaja-Pshavela)

Cała filmografia (Vaja-Pshavela)