(Françoise Dolto)

Françoise Dolto (6 listopada 1908 – 25 sierpnia 1988) była francuską pediatrą i psychoanalityczką.

Urodzona jako Françoise Marette, była córką zamożnej, prawicowej rodziny rojalistów i tradycyjnych katolików z Paryża. Jej matka, Suzanne Demmler, pochodząca z Alzacji, była córką inżyniera, a ojciec, Henri Marette, również był inżynierem Politechniki, który został przemysłowcem. Była czwartym z siedmiorga dzieci. Jej brat, Jacques Marette (1922–1984), pełnił funkcję ministra poczt i telekomunikacji we Francji w latach 1962–1967.

W okresie niemowlęctwa często opiekowała się nią irlandzka pielęgniarka; rodzice musieli wówczas nauczyć się języka angielskiego, aby wywołać u córki uśmiech. Pielęgniarkę zwolniono, gdy dziewczynka miała 8 miesięcy. Bardzo tradycyjne wychowanie Dolto, które Élisabeth Roudinesco opisała jako „bardzo katolickie, skrajnie prawicowe”, odzwierciedlało wartości Charles'a Maurrasa.

Jej prywatny korepetytor był przeszkolony w metodach Friedricha Fröbla. Gdy miała osiem lat, w czasie I wojny światowej zmarł jej wuj i ojciec chrzestny, Pierre Demmler. W wieku dwunastu lat była głęboko dotknięta śmiercią starszej siostry Jacqueline, ulubienicy matki. Matka popadła w depresję i oskarżyła ją o to, że nie modliła się wystarczająco żarliwie o życie siostry. Matka Dolto uważała, że dziewczyna nie ma innych perspektyw niż małżeństwo, dlatego zabroniła jej kontynuowania nauki. W wieku szesnastu lat musiała przeciwstawić się matce, która nie chciała, aby zdała maturę (baccalauréat), ponieważ obawiała się, że wtedy nie wyjdzie za mąż. Niemniej jednak Dolto uczęszczała do Lycée Molière w Paryżu, gdzie w latach 1924–1925 ukończyła studia z filozofii. W 1930 roku uzyskała dyplom pielęgniarki. Rok później wraz z bratem Philipem rozpoczęła studia medyczne, „opłacając naukę z zarobionych pieniędzy”.

Michel Foucault wymienił Dolto jako jedną z prominentnych sygnatariuszek francuskiej petycji z 1977 roku przeciwko przepisom dotyczącym wieku przyzwolenia.

Françoise Dolto była matką Carlosa (1943–2008), piosenkarza, Grégoire'a (ur. 1944), inżyniera, oraz Catherine (ur. 1946).

W 1932 roku Marc Schlumberger przedstawił Dolto psychoanalitykowi René Laforgue'owi, który rok wcześniej rozpoczął terapię jej brata Philipa. W ten sposób uczestniczyła ona w początkach francuskiego freudyzmu. Pod koniec lutego 1934 roku rozpoczęła trzyletnią analizę u Laforgue'a, która miała ogromny wpływ na jej życie, pomagając jej uwolnić się od neuroz związanych z wychowaniem, pochodzeniem oraz depresyjną matką. Laforgue dostrzegł u Dolto predyspozycje do analizy i poradził jej, aby została psychoanalityczką, co początkowo odrzuciła, chcąc poświęcić się medycynie.

Podczas studiów medycznych, pracując pod kierunkiem dr. Georges'a Heuyera, poznała Sophie Morgenstern, która jako pierwsza we Francji praktykowała psychoanalizę z dziećmi i stała się dla niej mentorką. Słuchając chorych dzieci, które przychodziły do niej na leczenie, Dolto zaczęła (za namową Edouarda Pichona) specjalizować się w psychologii dziecięcej jako pediatra psychoanalityczna. Jej pacjentami byli głównie dzieci z psychozami, wobec których zaczęła rozwijać własny, specyficzny rodzaj terapii. ...

Źródło: Artykuł „Françoise Dolto” z angielskiej Wikipedii, udostępniony na licencji CC-BY-SA 3.0.