(Eugen Indjic)

Eugen Indjic (11 marca 1947 – 28 lutego 2024) był urodzonym w Jugosławii francusko-amerykańskim pianistą.

Eugen Indjic urodził się w Belgradzie 11 marca 1947 roku. Jego ojciec był serbskim generałem armii jugosłowiańskiej służącym pod rządami króla Piotra II. W wieku czterech lat wyemigrował do Stanów Zjednoczonych wraz z matką pochodzenia rosyjskiego, pianistką amatorką. Cztery lata później, po wysłuchaniu nagrania Fantazji-Improwizacji oraz Poloneza As-dur Chopina, zafascynował się grą na fortepianie. Kierowany pragnieniem opanowania tych utworów, rozpoczął systematyczną naukę gry u gruzińskiej pianistki, Liubov Stephani.

Indjic zadebiutował publicznie w wieku dziewięciu lat, występując z Młodzieżą Orkiestrą z Springfield w Massachusetts w Koncercie fortepianowym d-moll Mozarta. Po dwóch latach pani Stephani przedstawiła swojego młodego ucznia Aleksandrowi Borovsky’emu, wybitnemu rosyjskiemu pianiście, uczniowi Anny Jesipowej i koledze z klasy Siergieja Prokofiewa, który uczył go na Uniwersytecie Bostońskim przez następne pięć lat (1959–1964).

W wieku 11 lat grał już w telewizji NBC „Campanellę” oraz Węgierską Rapsodię nr 13 Liszta, a w wieku 12 lat dokonał swojego pierwszego nagrania dla RCA Victor na fortepianie samego Rachmaninowa, wykonując Wariacje Diabelli Beethovena. Jako trzynastolatek zaprezentował Koncert fortepianowy Es-dur Liszta, a rok później Koncert fortepianowy nr 2 Brahmsa z Washington National Symphony Orchestra.

W latach 1961–1969, na zaproszenie Arthura Fiedlera, Eugen Indjic występował wielokrotnie w każdym sezonie z Boston Pops Orchestra. Jego pierwsza trasa koncertowa (obejmująca 13 koncertów) odbyła się w Danii (1963) wspólnie z Aleksandrem Borovsky’m. „Gra Chopina jak Polak, Debussy’ego jak Francuz, a Prokofiewa jak rosyjski mistrz” – napisała kopenhaska gazeta „Politiken”.

Po ukończeniu w 1965 roku Phillips Academy Andover, Erich Leinsdorf zaprosił go do zagrania Koncertu fortepianowego nr 2 Brahmsa z Boston Symphony Orchestra, co uczyniło go najmłodszym solistą w historii tej orkiestry.

Jako stypendysta Leonarda Bernsteina („Leonard-Bernstein Scholar”) na Uniwersytecie Harvarda studiował muzykologię i kompozycję pod kierunkiem Laurence'a D. Bermana i Leona Kirchnera, kończąc studia z wyróżnieniem „cum laude” w 1969 roku. Leonard Bernstein określił go mianem „nadzwyczajnego pianisty i muzyka”, a Emil Gilels nazwał go „unikalnym i natchnionym artystą”. Podczas studiów na Harvardzie brał również prywatne lekcje w Juilliard School u Mieczysława Munza oraz Lee Thompsona, ucznia Rosiny Lhévinne.

W 1968 roku poznał Arthura Rubinsteina, który pozostał jego przyjacielem i mentorem aż do śmierci, nazywając Indjica „pianistą światowej klasy o rzadkiej muzycznej i artystycznej perfekcji”.

Indjic studiował kompozycję u Nadii Boulanger w Paryżu, a w 1972 roku na stałe osiadł we Francji po poślubieniu Odile Rabaud, wnuczki francuskiego kompozytora Henri Rabauda, który zastąpił Fauré na stanowisku dyrektora Konserwatorium Paryskiego i – co ciekawe – w 1919 roku był pierwszym francuskim dyrygentem Boston Symphony Orchestra. ...

Źródło: Artykuł „Eugen Indjic” z angielskiej Wikipedii, licencja CC-BY-SA 3.0.