(Noël Lee)

Noël Lee (25 grudnia 1924 – 15 lipca 2013) był amerykańskim pianistą klasycznym i kompozytorem.

Urodzony w 1924 roku w Nankinie w Chinach, Lee studiował muzykę w Lafayette w stanie Indiana, a następnie uczęszczał na Uniwersytet Harvarda, gdzie kształcił się pod kierunkiem Waltera Pistona, Irvinga Fine'a i Tillmana Merritta; na początku lat 40. był również studentem Longy School of Music. Po II wojnie światowej udał się do Paryża, gdzie studiował muzykę u Nadii Boulanger i zaprzyjaźnił się z Douglasem Allanbrookiem. Komponował utwory orkiestrowe, kameralne, fortepianowe, wokalne oraz muzykę filmową. Ponadto dokończył kilka niedokończonych utworów fortepianowych Franza Schuberta oraz skomponował kadencje do koncertów fortepianowych Wolfganga Amadeusa Mozarta i Ludwiga van Beethovena. Był również ceniony jako akompaniator.

Lee był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Brandeis, Uniwersytecie Cornella oraz w Dartmouth College. W trakcie swojej kariery otrzymał liczne wyróżnienia, w tym w 1959 roku nagrodę American Academy of Arts and Letters za pracę twórczą. Z wyróżnień francuskich dwukrotnie był laureatem Fondation de France, w 1998 roku otrzymał stopień Komandora Orderu Sztuk i Liter (Ordre des Arts et des Lettres), a w 1999 roku Grand Prix de la Musique przyznane przez miasto Paryż.

Pierwsze nagrania Lee ukazały się w wytwórni Valois Michela Bernsteina. Wspólnie z francuskim pianistą Christianem Ivaldim nagrał dla wytwórni Arion kompletne utwory Schuberta na cztery ręce. Jako pianista współpracował z amerykańskim skrzypkiem Paulem Makanowitzkim (1920–1998), holenderskim barytonem Bernardem Kruysenem (1933–2000) oraz francuską sopranistką Anne-Marie Rodde. Koncertował na sześciu kontynentach i od 1955 roku nagrał 198 płyt LP i CD, szczególnie dzieła Schuberta (w tym kompletne sonaty), Debussy'ego, Ravela, Charlesa Ivesa, Bartóka, Strawińskiego, Aarona Coplanda i Elliotta Cartera. Odegrał kluczową rolę w ponownym odkryciu twórczości amerykańskiego kompozytora Louisa Moreau Gottschalka (1829–69), a jego nagranie utworów Gottschalka (wydane na CD przez Erato, reedycja Warner Classics/Apex) zostało wykorzystane w ścieżce dźwiękowej do filmu Michela Deville'a „Aux petits bonheurs” z 1994 roku. Trzynaście z jego nagrań zostało uhonorowanych nagrodą Grand Prix du Disque.

Źródło: Artykuł „Noël Lee” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.