(Jane Berbié)

Jane Berbié (ur. 6 maja 1931 r.) to francuska mezzosopranistka, kojarzona przede wszystkim z rolami w dziełach Mozarta i Rossiniego.

Berbié urodziła się jako Jeanne Bergougne w Villefranche-de-Lauragais w departamencie Haute-Garonne we Francji. W dzieciństwie brała udział w różnych lokalnych konkursach śpiewu; w jednym z nich, w Canet-Plage, wygrała skrzynkę szampana za wykonanie arii Escamillo i Basilio. Studiowała grę na pianinie oraz śpiew w Konserwatorium Muzycznym w Tuluzie. W francuskiej telewizji wystąpiła w programie „L'Ecole des vedettes”, gdzie zyskała uznanie Elviry Popescu. Debiut operowy w profesjonalnym wydaniu miała w 1954 roku w Capitole de Toulouse jako Nicklause w „Opowieściach Hoffmanna”. Śpiewała w całej Francji w standardowych rolach dla mezzosopranów z repertuaru francuskiego, takich jak Siébel w „Faustcie”, Urbain w „Hugonotach” oraz role tytułowe w „Mignon” i „Carmen”. W 1959 roku zadebiutowała w Operze Paryskiej jako Concepción w „Hiszpańskiej godzinie”, a w tym samym roku na festiwalu w Aix-en-Provence jako czarownica w „Dydonie i Eneaszu”.

Wśród innych ról znalazło się kilka w „Dziecku i czarach” (pod batutą Maazela w 1961 roku i Ozawy w 1979 roku w Operze Paryskiej), Gontran w „Une éducation manquée” (1965), role w „Romeo i Julii”, Ascanio w „Benvenuto Cellini” oraz wiele ról w operetkach.

Po przesłuchaniu u Gabriela Dussurget, dyrektora festiwalu w Aix-en-Provence, Berbié zaczęła otrzymywać zaproszenia na najważniejsze sceny Europy, występując w La Scali w Mediolanie, Royal Opera House w Londynie, na festiwalach w Glyndebourne i Salzburgu, w Liceu w Barcelonie i wielu innych miejscach. W nowojorskiej Carnegie Hall zaśpiewała rolę Maffio Orsini w słynnej koncertowej wersji „Lucrezii Borgii” z 1965 roku, u boku Montserrat Caballé jako Lucrezii oraz rodaka Alaina Vanzo jako Gennaro.

Berbié była szczególnie ceniona w rolach mozartowskich, takich jak Cherubino w „Weselu Figara”, Zerlina w „Don Giovannim” oraz Dorabella i Despina w „Così fan tutte”. Zdobyła również uznanie w rolach rossiniowskich, śpiewając Isabellę w „Włoszce w Algirze”, Rosinę w „Cyruliku sewilskim”, Angelinę w „Popiołuszce” i Malcolm w „Kobie znad jeziora”. Chętnie podejmowała się jednak także ról zespołowych, takich jak dziewczyna z kwiatami lub nadrenka w „Parsifalu”, podkreślając wartość muzyczną udziału w takich partiach oraz wymagania stawiane nawet najmniejszym rolom.

Od 1983 roku Berbié była aktywna jako pedagog w Konserwatorium Paryskim, gdzie wśród jej uczniów znalazła się Sophie Koch. Aktywnie śpiewała aż do lat 90. XX wieku.

W jej dorobku nagraniowym znajdują się takie dzieła jak „La Dame Blanche” (dyryg. Soustrot), „L'Enfance Du Christ” (Martinon), „Benvenuto Cellini” (Davis), „L'Heure Espagnole” (Maazel), „Fra Diavolo” (Soustrot), „Così fan tutte” (Solti), „Le Nozze di Figaro” (von Karajan) oraz „Carmen” (Prêtre, Solti).