(Colin Vearncombe)

Colin Vearncombe (26 maja 1962 – 26 stycznia 2016), znany pod pseudonimem artystycznym Black, był angielskim piosenkarzem i autorem tekstów. Wywodził się ze sceny punk rockowej, a pod koniec lat 80. odniósł sukces w nurcie pop, przede wszystkim dzięki singlowi „Wonderful Life” z 1986 roku, który w kolejnym roku stał się międzynarodowym hitem.

William Ruhlmann z AllMusic opisał Vearncombe’a jako „piosenkarza i autora tekstów o dymnym głosie, którego wyrafinowane utwory z gatunku jazz-pop i dramatyczna ekspresja wokalna plasują go gdzieś pomiędzy Bryanem Ferrym a Morrissemy”. Michael Hann z The Guardian określił jego głos jako „lekko zachrypnięty baryton”.

Vearncombe urodził się w West Derby w Liverpoolu i uczęszczał do Prescot Grammar School. Następnie zapisał się na kurs przygotowawczy z zakresu sztuk pięknych w Politechnice w Liverpoolu. Marzenie o zostaniu muzykiem pojawiło się u niego po obejrzeniu filmu „Trudne życie” (Jailhouse Rock) z 1957 roku z Elvisem Presleyem.

Pierwszą publikacją Blacka był singiel „Human Features”, wydany w 1981 roku przez wytwórnię Rox Records z Birkenhead. W tym czasie w skład zespołu wchodzili również Dane Goulding (wcześniej z Blazetroopers) na basie oraz Greg Leyland (kolega ze szkoły) na perkusji. Vearncombe przyjął pseudonim Black, ponieważ uważał, że jego prawdziwe nazwisko nie zapadnie słuchaczom w pamięć. Po tym singlu, w 1982 roku, ukazała się kolejna niezależna publikacja – „More than the Sun”. To właśnie wtedy Vearncombe zaprzyjaźnił się z Davem „Dixem” Dickie z zespołu Last Chant; obaj zostali współpracownikami muzycznymi i podpisali kontrakt z WEA Records.

W 1982 roku Black grał z Thompson Twins podczas trasy „Quick Step and Side Kick”, a także wspierał zespół Wah! w trasie po Wielkiej Brytanii. W 1984 roku Black podpisał kontrakt z WEA, a kolejnym singlem był utwór „Hey Presto”, który przyniósł Vearncombe’owi rozgłos poza granicami Wielkiej Brytanii: teledysk do piosenki był emitowany na kanale satelitarnym Music Box, a singiel został wydany również w Australii. Drugim singlem wydanym przez WEA było ponowne nagranie „More than the Sun”. Po tym czasie Black został wyrzucony z wytwórni, a Vearncombe i Dix poszli w różne strony.

W 1985 roku Vearncombe napisał utrzymany w tonacji molowej utwór „Wonderful Life”. Został on wydany niezależnie przez Ugly Man Records, co przyciągnęło uwagę wytwórni A&M Records, która podpisała z Vearncombe’em kontrakt i zapoczątkowała jego międzynarodową karierę. Vearncombe wspominał: „Pod koniec 1985 roku miałem za sobą kilka wypadków samochodowych, moja matka ciężko chorowała, zostałem wyrzucony z firmy nagraniowej, moje pierwsze małżeństwo legło w gruzach i byłem bezdomny. Wtedy usiadłem i napisałem tę piosenkę pod tytułem 'Wonderful Life'. Byłem sarkastyczny”.

Utwór dotarł do ósmego miejsca na brytyjskiej liście przebojów singli. „Wonderful Life” zostało później wykonane przez wielu artystów, m.in. przez Kim Wilde i Tony’ego Hadleya. Wersja w wykonaniu Katie Melua znalazła się na albumie kompilacyjnym BBC Radio 2 „Sounds of the 80s” i została wydana jako singiel na rzecz Great Ormond Street Hospital oraz fundacji Children's Hospital Charity. Jednak ogromna popularność utworu wynikała z jego wykorzystania w licznych reklamach marek takich jak Standard Life, czekolady Cadbury oraz Fleury Michon. W 2015 roku Melua zaśpiewała wersję utworu w reklamie sieci hoteli Premier Inn. Vearncombe cierpiał z powodu poczucia bycia „artystą jednego hitu”: „Kiedy już raz odniesiesz sukces, trudno jest napisać kolejną piosenkę, nie mając tego z tyłu głowy. Przez długi czas zdarzało mi się słyszeć: 'Podoba mi się, ale to nie jest Wonderful Life'”. ...