(Antoine Pinay)

Antoine Pinay (30 grudnia 1891 – 13 grudnia 1994) był francuskim politykiem konserwatywnym, który sprawował urząd premiera Francji w latach 1952–1953.

Antoine Pinay urodził się 30 grudnia 1891 roku w Saint-Symphorien-sur-Coise. Był synem Claude'a Pinaya (5 lipca 1852 – 4 marca 1919) i jego żony, Marie Antoinette Besson (10 października 1861 – 23 listopada 1936).

25 kwietnia 1917 roku Pinay poślubił Marguerite Fouletier (3 czerwca 1895 – 3 grudnia 1970), z którą miał dwie córki i jednego syna: Geneviève (1918–2017), Odette (1920–2015) oraz Pierre'a (1922–1964).

W młodości Pinay walczył w I wojnie światowej, gdzie odniósł ranię w ramię, która pozostała sparaliżowana do końca jego życia.

Po wojnie prowadził małą firmę, a w 1929 roku został wybrany burmistrzem Saint-Chamond w departamencie Loara.

W 1936 roku został wybrany do Izby Deputowanych, startując jako kandydat niezależny przeciwstawiający się Frontowi Ludowemu. W 1938 roku wszedł do Senatu, gdzie dołączył do Radykałów Niezależnych. 10 lipca 1940 roku zagłosował za przekazaniem gabinetowi pod przewodnictwem marszałka Philippe'a Pétaina uprawnień do opracowania nowej konstytucji, co w praktyce zakończyło istnienie Trzeciej Republiki Francuskiej i ustanowiło rząd Vichy. W 1941 roku Antoine Pinay został mianowany członkiem Rady Narodowej (Conseil National) reżimu Vichy. Został również odznaczony Orderem Francisque. Podczas okupacji Antoine Pinay pozostał burmistrzem Saint-Chamond, mimo że generał Georges namawiał go do przeprowadzki do Algieru, aby lepiej chronić mieszkańców miasta. Pinay wystąpił z Rady Narodowej po kilku miesiącach i odrzucił wszelkie oficjalne stanowiska w reżimie Vichy, w tym ofertę Lavala dotyczącą prefektury Hérault. Pomógł również setkom osób, dostarczając im dokumenty tożsamości, co umożliwiło Żydom i członkom ruchu oporu ucieczkę z Francji do Algieru lub Szwajcarii. W 1946 roku oficjalna komisja uznała jego długotrwały opór wobec nazistów oraz pomoc udzieloną Ruchowi Oporu i zwolniła go z wszelkich zarzutów.

W 1944 roku został początkowo objęty aresztem domowym, a 5 września 1945 roku pozbawiono go prawa do kandydowania w wyborach. Po interwencji René Cassina, wiceprezesa Rady Stanu (Conseil d'État), który wskazał na jego zdecydowany sprzeciw wobec niemieckiej okupacji, jego prawa obywatelskie zostały przywrócone 5 października 1945 roku. 2 czerwca 1946 roku mógł z powodzeniem wystartować w wyborach do Zgromadzenia Konstytuującego jako kandydat umiarkowany.

Pomógł w stworzeniu partii konserwatywnej – Narodowego Centrum Niezależnych i Chłopów (CNIP). Zyskał opinię jednego z najbardziej energicznych polityków Francji i w 1952 roku został premierem, będąc najpopularniejszym wybranym urzędnikiem CNIP. Jego gabinet postrzegano jako powrót „prawicy klasycznej”, zdyskredytowanej po wyzwoleniu. Zstabilizował finanse państwa oraz walutę francuską.

W 1955 roku był jednym z uczestników konferencji w Messynie, która doprowadziła do podpisania Traktatu Rzymskiego w 1957 roku.

Podczas kryzysu z maja 1958 roku, wywołanego wojną w Algierii, poparł powrót Charles'a de Gaulle'a do władzy i zatwierdził konstytucję Piątej Republiki. Pełnił funkcję ministra finansów do 1960 roku. W 1973 roku został mianowany przez prezydenta Georges'a Pompidou mediatorem Republiki (ombudsmanem). ...

Źródło: Artykuł „Antoine Pinay” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.