Dolly Tree (Dolly Tree) - Kostiumy, Projektant garderoby, Kostiumer, Kierownik garderoby, Kostiumograf znana z pracy przy takich projektach: «The Thin Man» (1934), «The Thin Man» (1934), «A Day at the Races» (1937), «Dzień na wyścigach» (1937), «After the Thin Man» (1936),
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Dolly Tree (17 marca 1899–17 maja 1962) była angielską ilustratorką, aktorką i kostiumografką, która w latach 30. i 40. XX wieku projektowała suknie m.in. dla Myrny Loy, Jean Harlow, Rosalind Russell, Maureen O'Sullivan i Judy Garland, a także tworzyła kostiumy do dramatów historycznych, takich jak „Dawid Copperfield” (1935) i „Opowieść dwóch miast” (1935). Urodziła się w 1899 roku w Westbury-on-Trym w Bristolu jako Dorothy Marian Isbell, córka adwokata Charlesa Edwina Isbella (1863–1942) i Berthy Marian (z domu Keith-Williams). Już w młodym wieku odkryła w sobie talent do rysunku, zanim zainteresowała się karierą sceniczną. W 1912 roku jej rodzina przeniosła się do Londynu, a ona sama rozpoczęła karierę artystyczną po obejrzeniu sztuki „Vanity Fair” w Palace Theatre w 1916 roku. O spektaklu napisała później: „Byłam zafascynowana cudownym tańcem i kunsztem Regine Flory i tak bardzo ją podziwiałam, że zaczęłam projektować dla niej specjalny plakat, tak naprawdę dla własnej rozrywki, opierając się na moich wspomnieniach o tej wyrazistej artystce widzianej za rampą”. Przyjaciel zaniósł jej rysunek sir Alfredowi Buttowi, który go kupił i zaproponował jej dwuletni kontrakt (ok. 1917–1918) na projektowanie plakatów i okładek programów do wszystkich jego przedstawień, w tym m.in. „The Boy” (1917), „The Beauty Spot” (1918), „Going Up” (1918), „Telling the Tale” (1918), „The Latest Craze” (1919), „The Kiss Call” (1919), „Very Good Eddie” (1919) i „Hello America” (1919). Jej komiksowe ilustracje pojawiały się również w różnych brytyjskich gazetach i czasopismach.
W latach 1915–1918 Dolly Tree wystąpiła jako aktorka w pięciu brytyjskich filmach niemych. W Wielkiej Brytanii jej kariera kostiumografki rozpoczęła się w latach 20. XX wieku, szczególnie przy różnych rewii kabaretowych w Londynie; w 1923 roku współpracowała przy swoim pierwszym filmie „Kobieta dla kobiety” (Woman to Woman) w reżyserii Grahama Cuttsa, w którym Alfred Hitchcock był współscenarzystą, dyrektorem artystycznym i asystentem reżysera. Jej prace zyskały popularność w Paryżu, gdzie została pierwszą Angielką i pierwszą kobietą projektującą dla Folies Bergère.
W 1926 roku przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych, początkowo pracując w Nowym Jorku, gdzie stworzyła kostiumy do sztuki Broadwayowskiej „Diamond Lil” z 1928 roku z Mae West w roli głównej. Następnie udała się do Hollywood, gdzie brała udział w projektowaniu kostiumów do 175 amerykańskich filmów – najpierw dla Fox Studios (1929–1931), a potem dla Metro-Goldwyn-Mayer (1931–1942), głównie jako projektantka sukien, pracując m.in. ramię w ramię z Adrianem. W 1931 roku, podczas pracy w Fox Studios, poznała i poślubiła amerykańskiego oficera marynarki wojennej Thomasa Kimesa. Choć małżeństwo było szczęśliwe, jego kariera w marynarce sprawiała, że często byli rozdzieleni, co doprowadziło do rozwodu w 1940 roku. Po rozwodzie Tree zaczęła nadużywać alkoholu, co skutkowało odejściem z MGM w 1942 roku i powrotem do Fox Studios, gdzie poślubiła swojego drugiego męża, Dona E. Whiteforda. Jednak to małżeństwo również nie przetrwało i szybko się rozwiedli, co pogłębiło alkoholizm Tree. Drugi rozwód, silne uzależnienie oraz śmierć ojca w 1942 roku sprawiły, że stawała się coraz mniej niezawodna, co ostatecznie doprowadziło do utraty pracy.