William Powell (William Powell)

William Powell (William Powell) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Thin Man» (1934), «The Thin Man» (1934), «How to Marry a Millionaire» (1953), «Jak poślubić milionera» (1953), «My Man Godfrey» (1936),

William Horatio Powell (29 lipca 1892 – 5 marca 1984) był amerykańskim aktorem. Jako wielka gwiazda studia Metro-Goldwyn-Mayer wystąpił w 14 filmach u boku Myrny Loy, w tym w serii „Cienki człowiek”, opartej na postaciach Nicka i Nory Charles stworzonych przez Dashiella Hammetta. Powell był trzykrotnie nominowany do Oscara w kategorii najlepszego aktora: za filmy „Cienki człowiek” (1934), „Mój człowiek Godfrey” (1936) oraz „Życie z ojcem” (1947). Po ukończeniu szkoły średniej, w wieku 18 lat, opuścił dom i wyjechał do Nowego Jorku, by studiować w American Academy of Dramatic Arts. W 1912 roku Powell ukończył AADA i pracował w kilku zespołach wodewilowych i teatralnych. Po kilku sukcesach na scenach Broadwayu rozpoczął w 1922 roku karierę w Hollywood, grając niewielką rolę złego pomocnika profesora Moriartygo w produkcji „Sherlock Holmes” z Johnem Barrymore'em. Jego najbardziej zapadającą w pamięć rolą w kinie niemym była postać zgorzkniałego reżysera filmowego, który wystąpił przeciwko Emilowi Janningsowi w oscarowej roli upadłego generała w filmie „Ostatni rozkaz” (1928). Ten sukces, w połączeniu z przyjemnym głosem Powella, doprowadził do jego pierwszej głównej roli jako detektywa amatora Philo Vance'a w filmie dźwiękowym „Sprawa kanarka” (1929). Najsłynniejszą rolą Powella był Nick Charles w sześciu filmach z serii „Cienki człowiek”, począwszy od tytułowej produkcji z 1934 roku, opartej na powieści Dashiella Hammetta. Rola ta była idealną okazją dla Powella, by dzięki swojemu dźwięcznemu głosowi zaprezentować wyrafinowany urok i błyskotliwe poczucie humoru, co przyniosło mu pierwszą nominację do Oscara. Myrna Loy grała jego żonę, Norę, w każdym z filmów z serii „Cienki człowiek”. Ich ekranowy duet, który rozpoczął się w 1934 roku w „Melodramacie z Manhattanu” u boku Clarka Gable'a, był jednym z najliczniejszych w historii Hollywood – wspólnie wystąpili w 14 filmach. Loy i Powell zagrali w „Wielkim Ziegfeldzie”, laureacie Oscara dla najlepszego filmu z 1936 roku, gdzie Powell wcielił się w postać tytułową, a Loy w żonę Ziegfelda, Billie Burke. W tym samym roku otrzymał drugą nominację do Oscara za komedię „Mój człowiek Godfrey”. W 1935 roku wystąpił u boku Jean Harlow w filmie „Zuchwałość”. Między aktorami nawiązał się poważny romans, a w 1936 roku ponownie spotkali się na ekranie wraz z Loy i Spencerem Tracym w komedii screwball „Pomówiona dama”. Niespodziewanie i szybko jednak Harlow zachorowała i zmarła z powodu mocznicy w czerwcu 1937 roku w wieku 26 lat, zanim zdążyli wziąć ślub. Rozpacz po jej śmierci, a także diagnoza nowotworu u niego samego, sprawiły, że zaczął przyjmować mniej ról. Kariera Powella znacznie zwolniła w latach 40., choć w 1947 roku otrzymał trzecią nominację do Oscara za rolę kłótliwego Clarence'a Daya seniora w filmie „Życie z ojcem”. Jego ostatnim filmem był „Pan Roberts” z 1955 roku. Powell zmarł w Palm Springs w Kalifornii 5 marca 1984 roku w wieku 91 lat z powodu niewydolności serca, niemal 30 lat po przejściu na emeryturę. Spoczywa na Desert Memorial Park w Cathedral City w Kalifornii, obok swojej trzeciej żony, Diany Lewis, oraz jedynego dziecka, syna Williama Davida Powella.

Najważniejsze dzieła William Powell (William Powell)

Cała filmografia William Powell (William Powell)