Roger Blin (Roger Blin)

Roger Blin (Neuilly-sur-Seine, Francja, 22 marca 1907 – Évecquemont, Francja, 21 stycznia 1984) był francuskim aktorem i reżyserem. W 1953 roku wystawił światową premierę „Czekając na Godota” Samuela Becketta, a w 1957 roku „Końca gry”.

Blin był synem lekarza; jednak wbrew życzeniom ojca, związał swoją karierę z teatrem. Jako nastolatek był „zafascynowany” surrealistami i ich koncepcją sztuki rewolucyjnej.

Początkowo należał do lewicowych kolektywów teatralnych: The Company of Five oraz The October Group. W 1935 roku Blin pełnił funkcję asystenta reżysera Antonina Artauda przy produkcji sztuki „Cenci” w teatrze Folies-Wagrams. Po współpracy z Artaud Blin skupił się na „politycznym teatrze ulicznym”.

Podczas wojny Blin pełnił rolę łącznika między Ruchem Oporu a armią francuską.

Jego obszerna kariera reżyserska i aktorska, zarówno w filmie, jak i w teatrze, została w dużej mierze ukształtowana przez pracę i relacje z Artaudem, Samuelem Beckettem oraz Jeanem Genetem. Oprócz bycia bliskim przyjacielem i powiernikiem Artauda podczas jego dziewięcioletniego internowania, Blin wyreżyserował pierwsze spektakle „Czekając na Godota”, „Szczęśliwych dni” i „Końca gry” Becketta, a także premierowe wystawienia „Czarnych” oraz kontrowersyjnych „Parawanów” Geneta. Kluczowa korespondencja Geneta do Blina została opublikowana przez wydawnictwo Editions Gallimard.

W wydanej w 1986 roku przez Faber and Faber publikacji „Samuel Beckett: The Complete Dramatic Works” znajdują się tylko trzy dedykacje Becketta: „Koniec gry” jest dedykowany Blinowi, „Przyjdź i odejdź” Johnowi Calderowi, a „Katastrofa” Václavowi Havlowi.