(Pierre Ichac)

Pierre Ichac, urodzony 7 czerwca 1901 roku w Paryżu, a zmarły 20 sierpnia 1978 roku w Clichy, był francuskim fotografem, filmowcem, reporterem, podróżnikiem i etnologiem specjalizującym się w Afryce, algierskiej Saharze oraz Afryce subsaharyjskiej. Był synem dziennikarza finansowego Eugène'a Ichaca i Jeanne Manteau oraz bratem filmowca górskiego Marcela Ichaca.

Karierę rozpoczął w 1922 roku jako inżynier rolnictwa w cukrowniach Górnego Egiptu. Następnie Pierre Ichac nakręcił kilka filmów naukowych o Egipcie, Bliskim Wschodzie i regionie Hoggar, gdzie spędził dwa sześciomiesięczne pobyty wśród Tuaregów. Opublikowany w 1930 roku w magazynie VU reportaż o Tuaregach z Hoggaru przyniósł mu szeroką rozpoznawalność. W 1932 roku pełnił funkcję asystenta austriackiego reżysera Georga Wilhelma Pabsta przy produkcji filmu „Atlantyda”, opartego na powieści Pierre'a Benoita i osadzonego w pustyni Hoggar. W latach 1934–1935 uczestniczył w kilku ekspedycjach do Francuskiej Afryki Równikowej i pustyni Hoggar. Był m.in. filmowcem i fotografem francuskiej ekspedycji alpejskiej u boku kapitana Raymonda Coche'a, François de Chasseloup-Laubata, Rogera Frison-Roche'a i Pierre'a Lewdena. Brał udział w odkryciu malowideł naskalnych w Mertoutek. Misja Coche oficjalnie odkryła stanowiska sztuki naskalnej w Hoggarze, które później udokumentowała misja Henri Lhote'a.

Od 1935 do 1939 roku Pierre Ichac był starszym reporterem w „L'Illustration” i „Paris Match”. Relacjonował wojnę etiopską (1935–1936), wydarzenia w Palestynie, Syrii i Iraku, wojnę domową w Hiszpanii (1936) oraz sytuację w Afryce Środkowej (1937), a w 1938 roku uczestniczył w filmie Georga Wilhelma Pabsta „Dramat w Szanghaju”, a w 1939 roku pracował na Bałkanach po inwazji nazistowskich Niemiec na Czechosłowację. Przygotował również reportaż o pierwszych francuskich liniach lotniczych transafrykańskich. W latach 1939–1940 był korespondentem wojennym we Francji. W 1940 roku Pierre Ichac uczestniczył wraz z abatem Breuilem w pierwszych wizytach w nowo odkrytej jaskini Lascaux, gdzie przygotował pierwszy reportaż fotograficzny. Między 1942 a 1945 rokiem pełnił funkcję korespondenta wojennego, relacjonując kampanie w Tunezji, na Korsyce i we Włoszech (w szczególności bitwę o Monte Cassino), lądowania w Prowansji oraz walki w Jurze, w Wogezach i w Alzacji i Lotringii. Swoje wspomnienia zebrał w książce „Nous marchons vers la France” (Maszerujemy ku Francji) z 1954 roku.

Pierre Ichac odkrył Afrykę Środkową zimą 1933–1934 roku podczas reportaży z Czadu, Ubangi (obecnie Republika Środkowoafrykańska) i Kamerunu. Powrócił tam w 1937 roku, jednak dopiero po II wojnie światowej w pełni poświęcił się tej części Afryki. W 1946 roku, jako starszy reporter RTF, stworzył program radiowy poświęcony Afryce pt. „Magazine de la France d’outre-mer” (Magazyn Francji zamorskiej), a następnie „L’Afrique et le monde” (Afryka i świat), który był emitowany do 1964 roku.

W 1969 roku został wiceprezesem Stowarzyszenia Dziennikarzy-Pisarzy na rzecz Natury i Ekologii (JNE), jednej z pierwszych francuskich organizacji zajmujących się ochroną środowiska.

W 1958 roku Pierre Ichac otrzymał nagrodę Maurice Bourdet za reportaż radiowy, a w 1961 roku nagrodę Pierre Mille, przyznawaną przez Związek Prasy Francuskiej za całokształt jego pisemnych i mówionych reportaży z Afryki.