(Carlos Ancira)

Swoją profesjonalną edukację rozpoczął w 1946 roku w Escuela de Arte Teatralnym del Instituto Nacional de Bellas Artes (INBA), ucząc się pod kierunkiem Clementiny Otero, Enrique Ruelasa, Earla Senetta i Seki Sano. Odnosił sukcesy jako aktor w licznych sztukach: „Czekając na Godota” Samuela Becketta, „Biedni ludzie” Dostojewskiego oraz „Zapiski szaleńca” Gogola – dzięki tej ostatniej stworzył niezapomnianą kreację, wystawiając spektakl ponad dwa tysiące razy na przestrzeni niemal dwudziestu pięciu lat. Otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia, w tym tytuł aktora emerytusa Moskiewskiej Akademii Teatru i Sztuk Performatywnych za rolę w „Zapiskach szaleńca”.

Carlos Ancira Negrete, aktor i dramaturg, był jednym z inicjatorów „teatru absurdu” w latach 60. XX wieku. Jego zainteresowania koncentrowały się na wartościach odhumanizowanego społeczeństwa i samotności jednostki, co odzwierciedlało konflikty moralne i psychologiczne głównego bohatera. Autor nadawał postaci całej sile dramatycznej poprzez monolog – jeden z jego najskuteczniejszych środków wyrazu. Pozwalało to na taką reprezentację teatralną, w której esencja samego dzieła i wykonawcy wybrzmiewała z większą siłą, dominując nad przestrzenią teatralną czy scenografią. Pozostawił po sobie niedokończoną książkę na temat techniki teatralnej oraz niepublikowane sztuki.

Zainteresowany wszystkimi formami sztuki dramatycznej, wystąpił w około dwóch tysiącach programów telewizyjnych, 50 filmach kinowych, niezliczonych audycjach radiowych, a także w dubbingach i fotopowieściach.

Przez 30 lat wykładał w Instituto Nacional de Bellas Artes, Academia de Actores oraz w innych ośrodkach edukacyjnych. W teatrze był autorem, adaptatorem, reżyserem, a przede wszystkim aktorem. Do jego sztuk należą: „Nezahualcóyotl” (1951), „Después... nada” (1954), „Imágenes” (1973), „Pasto rojo”, „El mundo vacío” oraz „Cangrejos” (jeszcze nie wystawiona).

Wraz z Gonzalo Martinezem stworzył telenowelę składającą się ze 120 odcinków, opartą na życiu i twórczości Dostojewskiego. Na potrzeby sceny zaadaptował powieść Dostojewskiego, dzieło Andrejewa oraz kilka opowiadań Czechowa, a także reżyserował sztuki tych autorów oraz Armanda Moocka, Ugo Bettiego, Eugene'a O'Neilla i Jesús R. Guerrero. Jego repertuar aktorski obejmował około 300 sztuk. Był żonaty z aktorką Kariną Duprez; zmarł w 1987 roku z powodu choroby przewlekłej.