(Dominique Dalcan)

Dominique Dalcan (znany również jako Snooze) to francuski muzyk elektroniczny i kompozytor filmowy. W 2018 roku zdobył nagrodę „victoires de la musique” w kategorii „album elektroniczny”.

Dominique Dalcan spędził dzieciństwo i młodość w Noisy-le-Grand, przedmieściach Paryża. Nie otrzymał formalnego wykształcenia muzycznego, jednak jako autodidakta zaczął komponować utwory na pianino, a następnie przez pewien czas współpracował z grupą Complot Bronswick z Rennes. Wpływ na jego twórczość mieli kompozytorzy Harold Budd i Brian Eno.

W 1992 roku wydał swój pierwszy album „Entre l'étoile & le carré” w wytwórni Crammed Discs. Swój pierwszy koncert zagrał w 1991 roku na festiwalu Transmusicales w Rennes. Jego współpraca z Marcem Hollanderem, założycielem tej belgijskiej wytwórni, trwała dekadę. Album ten opisano jako „cud” muzyki pop. Dalcan jest uważany za prekursora nowej francuskiej piosenki pop, łączącej muzykę elektroniczną z akustyczną.

W 1994 roku Dominique powrócił z albumem „Cannibale”, z którego pochodzą utwory „Le danseur de Java” i „Brian”. Na album wpłynęły aranżacje charakterystyczne dla muzyki anglojęzycznej. Artysta otoczył się aranżerem Davidem Whitakerem oraz muzykiem Bertrandem Burgalatem. Po wydaniu płyty Dominique udał się w trasę koncertową po Francji z różnymi grupami, a w 1995 roku wystąpił na głównej scenie festiwalu Francofolies w La Rochelle.

W 1996 roku Dalcan stworzył równoległy projekt muzyczny: Snooze. Choć nie mówiono wtedy jeszcze o nurcie „French touch”, Dominique był wymieniany w angielskiej prasie obok takich artystów jak Laurent Garnier, Air, Daft Punk czy Motorbass. Jego pierwszym albumem pod pseudonimem Snooze była początkowo instrumentalna płyta „The Man in the Shadow”. Brzmienie albumu łączy dub, jazz, hip hop oraz drum and bass.

W 1997 roku wydał album „Ostinato”. Dominique nagrywał z brazylijskimi muzykami, takimi jak Vinicius Cantuaria (współpracownik Arto Lindsay i Caetano Veloso), Paolo Braga i Cyro Baptista, a także z dyrygentem Clare Fischerem, aranżerem m.in. Prince'a i João Gilberto. Singlami z albumu były: „L'air de rien” – duet z wokalistką Nancy Danino (obecną już na debiutanckim albumie Snooze z 1996 roku), „Individualistic” oraz „Plus loin mais jusqu'où”.

W następnym roku Dalcan pracował dla kina przy filmie „Ma vie en rose” Alaina Berlinera (Złoty Globus dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz nominacja dla Dominique’a do nagrody „victoires de la musique” w kategorii muzyka).

W 2001 roku powrócił do muzyki elektronicznej pod pseudonimem Snooze z albumem „Goingmobile”. Na płycie pojawiły się trzy wokalistki: Nancy Danino, Amerykanka Nicole Graham oraz Deborah Brown. Pomnażały się współprace z takimi mikserami jak Autechre, Uwe Schmidt (jako Señor Coconut) oraz Isolée.

Po dwóch latach pisania, w styczniu 2005 roku, ukazał się trzeci album Snooze zatytułowany „Americana”. Była to trzecia płyta projektu, ale pierwsza wydana we własnej wytwórni Ostinato.

W 2006 roku Dominique Dalcan wydał w swojej wytwórni album „The Best of” zatytułowany „Music hall”, który gromadzi jego największe przeboje popowe oraz kilka niepublikowanych wcześniej utworów. Dziennik „Le Monde” określił go mianem „pioniera francuskiego popu”. W tym samym roku artysta przeszedł zawał serca, co zmusiło go do dwuletniej przerwy w działalności muzycznej.

Źródło: Artykuł „Dominique Dalcan” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na zasadach CC-BY-SA 3.0.