(Rina Ketty)

Rina Ketty (1 marca 1911 – 23 grudnia 1996), właściwie Cesarina Picchetto, była włoską piosenkarką. Jest najbardziej znana z wykonania legendarnej piosenki „J'attendrai”, która stała się ogromnym hitem podczas II wojny światowej i była ceniona zarówno przez żołnierzy alianckich, jak i żołnierzy państw Osi (równając się pod tym względem jedynie z „Lili Marleen” Lale Andersen i być może z „We'll Meet Again” Very Lynn).

Cesarina Picchetto, o której często myśli się, że urodziła się w Turynie, przyszła na świat 1 marca 1911 roku w Sarzanie, małej miejscowości w Ligurii. W latach 30. udała się do Paryża, aby odwiedzić ciotki, gdzie zafascynowała się środowiskami artystycznymi Montmartre.

Ketty zaczęła śpiewać w 1934 roku w kabarecie Lapin Agile, wykonując utwory Paula Delmeta, Gastona Couté, Théodore'a Botrela i Yvette Guilbert. W 1936 roku nagrała swoje pierwsze piosenki (dla francuskiej wytwórni Pathé Records): „La Madone aux fleurs”, „Près de Naples la jolie” oraz „Si tu reviens”. Żadna z tych kompozycji nie zdobyła szerokiego uznania.

Sytuacja zmieniła się na lepsze w 1938 roku, kiedy Ketty nagrała utwory „Rien que mon coeur” – francuską wersję włoskiego hitu – oraz „Prière à la Madone”. „Rien que mon coeur” zdobyło prestiżową nagrodę Grand Prix du Disque. Jej pozycja jako piosenkarki ugruntowała się dzięki utworowi „Sombreros et mantilles”, do którego tekst napisał Chanty, a muzykę skomponował Jean Vaissade.

Również w 1938 roku Ketty nagrała „J'attendrai” („Będę czekać”), tłumaczenie włoskiej piosenki „Tornerai” (muzyka Dino Olivieri, tekst Nino Rastelli). Utwór ten był ogromnym hitem Carlo Butiego we Włoszech rok wcześniej. Tekst piosenki, napisany po francusku przez Louisa Poterata, wyraża tęsknotę wielu kobiet z niepokojem oczekujących na bezpieczny powrót synów i mężów z wojny. Po wydaniu przez Pathé Records wersja „J'attendrai” w wykonaniu Ketty odniosła natychmiastowy, ogromny sukces, stając się później symbolem II wojny światowej.

Kilku kompozytorów pisało piosenki z myślą o urokliwym włoskim akcencie Ketty, w tym Paul Mirsaki (z utworem „Rendez-moi mon coeur”, który był w rzeczywistości powtórzeniem „Sombreros et mantilles”, lecz tym razem tekst pozostał znacznie bliższy hiszpańskiemu oryginałowi) oraz Jean Tranchant (z „Pourvu qu'on chante”).

W 1939 roku Ketty spróbowała swoich sił w muzyce klasycznej, wykonując utwór „Mon coeur soupire”, adaptację „Voi Che sapete” z „Wesela Figara” Wolfganga Amadeusa Mozarta.

Po nazistowskiej okupacji Francji Ketty – ze względu na swoje włoskie pochodzenie – starała się jak najmniej pojawiać publicznie w czasie konfliktu; występowała na scenie jedynie w Szwajcarii. Po wyzwoleniu Francji powróciła do aktywności, rozpoczynając od koncertu w paryskim teatrze Alhambra-Maurice Chevalier, a następnie pięciomiesięcznej trasy koncertowej po całej Francji. Nie zdołała jednak odzyskać przedwojennej sławy.

Ketty często opisywano jako piosenkarkę egzotyczną i sentymentalną; w tym gatunku została wyprzedzona przez Glorię Lasso, która z kolei została wyprzedzona przez Dalidę (która nagrała nawet wersję disco „J'attendrai”). ...

Źródło: Artykuł „Rina Ketty” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.