(Francis Ponge)
Fabryka
Aktor (1),
Data urodzenia
1899-03-27
(Francis Ponge) - znany z pracy przy tego typu projektach:
Francis Jean Gaston Alfred Ponge (27 marca 1899 – 6 sierpnia 1988) był francuskim eseistą i poetą. Pod wpływem surrealizmu wypracował formę poematu prozą, w którym drobiazgowo analizował przedmioty codziennego użytku. W 1974 roku został trzecim laureatem Międzynarodowej Nagrody Literackiej Neustadta.
Ponge urodził się w protestanckiej rodzinie w Montpellier (południe Francji) jako syn bankiera Armanda Ponge'a i jego żony Juliette, z domu Saurel. Studiował w Paryżu na Sorbonie oraz w École de droit, gdzie uczył się prawa. W latach 1918–19 służył w armii francuskiej. W 1919 roku wstąpił do Partii Socjalistycznej.
Ponge pracował w paryskich wydawnictwach Editions Gallimard (1923–31) i Hachette (1931–37), a przed wybuchem II wojny światowej przez krótki czas zajmował się sprzedażą ubezpieczeń. Jego pierwsze wiersze zostały opublikowane w 1923 roku, a on sam zyskał uznanie w francuskich kręgach literackich, głównie dzięki tekstom publikowanym w „Nouvelle Revue Française”. Redaktor tego pisma, Jean Paulhan, stał się mentorem Ponge'a i pozostał nim przez wiele lat. Ich korespondencja trwała aż do śmierci Paulhana w 1968 roku. W latach 30. XX wieku Ponge był przez krótki czas związany z ruchem surrealistycznym, pod którego wpływem w 1937 roku wstąpił do Partii Komunistycznej.
Podczas II wojny światowej Ponge wstąpił do francuskiego ruchu oporu. W latach 1942–44 pracował również dla Narodowego Komitetu Dziennikarzy, a w latach 1944–46 był dyrektorem literackim i artystycznym komunistycznego tygodnika „L'Action”. W 1947 roku opuścił Partię Komunistyczną. Od 1952 do 1965 roku był profesorem w Alliance française w Paryżu. W 1966 i 1967 roku gościł jako profesor wizytujący w Barnard College oraz na Uniwersytecie Columbia w USA.
W późniejszych latach Ponge prowadził samotniczy tryb życia w swoim domu na wsi. Zmarł w Le Bar-sur-Loup w wieku 89 lat.
Do wyróżnień przyznanych Ponge'owi należą: Międzynarodowa Nagroda Literacka Neustadta (1974), Narodowa Nagroda Poetycka Akademii Francuskiej (1981) oraz Grand prix Société des gens de lettres (1985). W 1983 roku został odznaczony tytułem Komandora Legii Honorowej.
W swoim dziele „Le parti pris des choses” (często tłumaczonym jako „Głos rzeczy”) w poetycki sposób, lecz w osobistym stylu i formie akapitowej (poemat prozą) przypominającej esej, skrupulatnie opisywał pospolite przedmioty, takie jak pomarańcze, ziemniaki czy papierosy.
Ponge unikał odwołań do emocji i symbolizmu, starając się zamiast tego drobiazgowo odtworzyć świat doświadczeń związanych z przedmiotami codziennymi. Opisywał własną twórczość jako „opis-definicję-dzieło literackie”, które unika zarówno szarości słownika, jak i nieadekwatności poezji. Jego głównym celem było uniknięcie stereotypowego myślenia. W opublikowanym w 1961 roku zbiorze „Le Grand Recueil” wyjaśnił swoją „koncentrację na prostych obiektach – kamieniach, trawie, skierowaną ku przywróceniu mocy i czystości języka”, jak podano w jego nekrologu w „The Times”.
Źródło: Artykuł „Francis Ponge” z angielskiej Wikipedii, licencja CC-BY-SA 3.0.
Ponge urodził się w protestanckiej rodzinie w Montpellier (południe Francji) jako syn bankiera Armanda Ponge'a i jego żony Juliette, z domu Saurel. Studiował w Paryżu na Sorbonie oraz w École de droit, gdzie uczył się prawa. W latach 1918–19 służył w armii francuskiej. W 1919 roku wstąpił do Partii Socjalistycznej.
Ponge pracował w paryskich wydawnictwach Editions Gallimard (1923–31) i Hachette (1931–37), a przed wybuchem II wojny światowej przez krótki czas zajmował się sprzedażą ubezpieczeń. Jego pierwsze wiersze zostały opublikowane w 1923 roku, a on sam zyskał uznanie w francuskich kręgach literackich, głównie dzięki tekstom publikowanym w „Nouvelle Revue Française”. Redaktor tego pisma, Jean Paulhan, stał się mentorem Ponge'a i pozostał nim przez wiele lat. Ich korespondencja trwała aż do śmierci Paulhana w 1968 roku. W latach 30. XX wieku Ponge był przez krótki czas związany z ruchem surrealistycznym, pod którego wpływem w 1937 roku wstąpił do Partii Komunistycznej.
Podczas II wojny światowej Ponge wstąpił do francuskiego ruchu oporu. W latach 1942–44 pracował również dla Narodowego Komitetu Dziennikarzy, a w latach 1944–46 był dyrektorem literackim i artystycznym komunistycznego tygodnika „L'Action”. W 1947 roku opuścił Partię Komunistyczną. Od 1952 do 1965 roku był profesorem w Alliance française w Paryżu. W 1966 i 1967 roku gościł jako profesor wizytujący w Barnard College oraz na Uniwersytecie Columbia w USA.
W późniejszych latach Ponge prowadził samotniczy tryb życia w swoim domu na wsi. Zmarł w Le Bar-sur-Loup w wieku 89 lat.
Do wyróżnień przyznanych Ponge'owi należą: Międzynarodowa Nagroda Literacka Neustadta (1974), Narodowa Nagroda Poetycka Akademii Francuskiej (1981) oraz Grand prix Société des gens de lettres (1985). W 1983 roku został odznaczony tytułem Komandora Legii Honorowej.
W swoim dziele „Le parti pris des choses” (często tłumaczonym jako „Głos rzeczy”) w poetycki sposób, lecz w osobistym stylu i formie akapitowej (poemat prozą) przypominającej esej, skrupulatnie opisywał pospolite przedmioty, takie jak pomarańcze, ziemniaki czy papierosy.
Ponge unikał odwołań do emocji i symbolizmu, starając się zamiast tego drobiazgowo odtworzyć świat doświadczeń związanych z przedmiotami codziennymi. Opisywał własną twórczość jako „opis-definicję-dzieło literackie”, które unika zarówno szarości słownika, jak i nieadekwatności poezji. Jego głównym celem było uniknięcie stereotypowego myślenia. W opublikowanym w 1961 roku zbiorze „Le Grand Recueil” wyjaśnił swoją „koncentrację na prostych obiektach – kamieniach, trawie, skierowaną ku przywróceniu mocy i czystości języka”, jak podano w jego nekrologu w „The Times”.
Źródło: Artykuł „Francis Ponge” z angielskiej Wikipedii, licencja CC-BY-SA 3.0.
Którą rolę (Francis Ponge) zapamiętałeś?
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
