Victor Mature (Victor Mature)

Victor John Mature był amerykańskim aktorem teatralnym, filmowym i telewizyjnym.

W lipcu 1942 roku Mature próbował wstąpić do Marynarki Wojennej USA, lecz został odrzucony z powodu daltonizmu. Tego samego dnia, po przejściu innego badania wzroku, zaciągnął się do Straży Wybrzeża USA. Przydzielono go na statek USCGC Storis (WMEC-38), który pełnił służbę na patrolach u wybrzeży Grenlandii. Po 14 miesiącach na pokładzie Storis Mature został awansowany na stopień Chief Boatswain's Mate (starszy bosman). W 1944 roku wziął udział w serii tras promujących obligacje wojenne i występował w przedstawieniach podnoszących morale żołnierzy. Wspierał działania rekrutacyjne Straży Wybrzeża jako główny wykonawca w rewii muzycznej „Tars and Spars”, która zadebiutowała w Miami na Florydzie w kwietniu 1944 roku i przez kolejny rok była wystawiana w całych Stanach Zjednoczonych. W maju 1945 roku Mature został przeniesiony na obsługiwany przez Straż Wybrzeża transport wojskowy USS Admiral H. T. Mayo (AP-125), który zajmował się przerzutem wojsk na Teatr Pacyficzny. W listopadzie 1945 roku Mature został honorowo zwolniony ze Straży Wybrzeża i powrócił do kariery aktorskiej.

Kariera filmowa

Po wojnie John Ford obsadził Mature'a w filmie „Moja droga Clementine”, gdzie zagrał Doca Hollidaya naprzeciw Henry'ego Fondy w roli Wyatta Earpa. Przez następną dekadę Mature wyspecjalizował się w rolach twardzieli w różnych gatunkach, takich jak westerny czy filmy biblijne, m.in. w „Szacie” (z Richardem Burtonem i Jean Simmons) oraz w popularnej kontynuacji „Demetriusz i gladiatorzy” (z Susan Hayward). Mature wystąpił również u boku Hedy Lamarr w biblijnym eposie Cecila B. DeMille'a „Samson i Dalila” (1949), a także jako Horemheb w filmie „Egipcjanin” (1954) z Jean Simmons i Gene Tierney. Podobno stwierdził, że odnosił sukcesy w eposach biblijnych, ponieważ potrafił „wykrzesać z siebie święty wyraz twarzy”.

Zagrał również z Esther Williams w filmie „Syrena za milion dolarów” (1952) i według jej autobiografii wiązał się z nią romantycznie.

Po pięciu latach emerytury namówiła go do powrotu na ekran możliwość sparodiowania samego siebie w filmie „Po lisie” (1966), współnapisanym przez Neila Simona. W podobnym tonie, w 1968 roku, zagrał olbrzyma, Big Victora, w filmie „Head” – surrealistycznej produkcji z udziałem zespołu The Monkees. Postać ta była kpiną zarówno z jego ekranowego wizerunku, jak i – jak podają źródła – z firmy RCA Victor, która dystrybuowała płyty wytwórni Colgems Records, należącej do The Monkees. Mature polubił scenariusz, mimo że przyznał, iż nie miał on dla niego sensu, mówiąc: „Wiem tylko tyle, że mnie śmieszy”.

Mature słynął z autoironii w kwestii swoich umiejętności aktorskich. Pewnego razu, gdy odmówiono mu członkostwa w klubie dla wybranych z powodu zawodu aktora, zażartował: „Nie jestem aktorem – i mam sześćdziesiąt cztery filmy, by to udowodnić!”. W 1968 roku wypowiedział się na temat swojej kariery: „W rzeczywistości jestem golfistą. To mój prawdziwy zawód. Nigdy nie byłem aktorem. Zapytajcie kogokolwiek, zwłaszcza krytyków”.

Victor Mature zmarł na białaczkę w 1999 roku w swoim domu w Rancho Santa Fe w Kalifornii w wieku 86 lat. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu św. Michała w rodzinnym Louisville.

Za wkład w przemysł filmowy Victor Mature otrzymał gwiazdkę na Alei Slaw w Hollywood, znajdującą się przy 6780 Hollywood Blvd.