Dżeraldina Fitzgerald (Geraldine Fitzgerald)

Dżeraldina Fitzgerald (Geraldine Fitzgerald) - znana z pracy przy takich projektach: «Wuthering Heights» (1939), «Wichrowe wzgórza» (1939), «Poltergeist II: The Other Side» (1986), «Duch II: Druga Strona» (1986), «Arthur» (1981),

Geraldine Fitzgerald, Lady Lindsay-Hogg, była irlandzko-amerykańską aktorką i członkinią American Theatre Hall of Fame. Urodziła się na południe od Dublina jako córka Edith Catherine i Edwarda Martina FitzGeralda.

Studiowała malarstwo w Dublin School of Art. Zainspirowana swoją ciotką, rozpoczęła karierę aktorską w dublińskim Gate Theatre. Po dwóch sezonach w Dublinie przeniosła się do Londynu, gdzie odniosła sukces w filmach „Młyn nad Floss”, „The Turn of the Tide” oraz „Cafe Mascot”.

Sukcesy Fitzgerald zaprowadziły ją na scenę Broadwayu w 1938 roku. Zadebiutowała w Ameryce w produkcji „Domu rozpaczy” w Mercury Theatre. Producent Hal B. Wallis zauważył ją w tej sztuce i następnie podpisał z nią kontrakt z Warner Bros, gdzie zagrała w filmach „Mroczne zwycięstwo” i „Wichrowe Wzgórza”.

Później wystąpiła w „Lśniącym zwycięstwie”, „Wesołych siostrach” i „Wachcie nad Renem”, jednak jej karierę utrudniały częste konflikty z kierownictwem studia. Choć pracowała przez całe lata 40., jakość oferowanych jej ról zaczęła spadać, a jej kariera straciła dynamikę.

W 1946 roku, krótko po zakończeniu prac nad filmem „Trzej nieznajomi”, opuściła Hollywood i wróciła do Nowego Jorku, gdzie poślubiła swojego drugiego męża, Stuarta Scheftela, wnuka Isidora Strausa. Powróciła do Wielkiej Brytanii, aby zagrać w filmach „So Evil My Love” (za który otrzymała entuzjastyczne recenzje) oraz „The Late Edwina Black”, po czym ponownie wróciła do Stanów Zjednoczonych. 18 kwietnia 1955 roku uzyskała obywatelstwo amerykańskie.

Lata 50. nie przyniosły jej wielu okazji filmowych, ale w latach 60. zaznaczyła swoją obecność jako aktorka charakterystyczna, co doprowadziło do odrodzenia jej kariery. Do udanych filmów z tego okresu należały „Ten North Frederick”, „Lombardzista” oraz „Rachel, Rachel”. W późniejszych latach wystąpiła w filmie „The Mango Tree”, za który otrzymała nominację do nagrody Australijskiego Instytutu Filmowego dla najlepszej aktorki, oraz w „Harry i Tonto” w scenie u boku Arta Carney'a. Zagrała również w filmach „Arthur” i „Arthur 2”, miniserialu „Kennedy”, a także w produkcjach „Do You Remember Love”, „Easy Money”, „Poltergeist 2” oraz w „Circle of Violence” – telewizyjnym filmie o znęcaniu się nad osobami starszymi.

Fitzgerald powróciła do aktorstwa teatralnego i zdobyła uznanie za rolę w wznowieniu sztuki „Długa podróż nocą” z 1971 roku. W 1976 roku wystąpiła jako piosenkarka kabaretowa w show „Streetsongs”, nagrywając album z tego spektaklu dla wytwórni Painted Smiles należącej do Bena Bagleya. Odniosła również sukces jako reżyserka teatralna, stając się jedną z pierwszych kobiet nominowanych do nagrody Tony w kategorii najlepsza reżyseria sztuki. Podczas pobytu w Nowym Jorku Fitzgerald współpracowała z dramaturgiem i bratem franciszkaninem Jonathanem Ringkampem, zakładając Everyman Theater of Brooklyn – trupę teatru ulicznego występującą w całym mieście.

Pojawiła się w programach telewizyjnych, takich jak „Alfred Hitchcock przedstawia”, „Robert Montgomery przedstawia”, „Naga dzielnica”, „St. Elsewhere”, „Złote dziewczyny” oraz „Cagney i Lacey”. Wystąpiła również w „Our Private World” i „Mabel and Max”. Zdobyła nagrodę Daytime Emmy dla najlepszej aktorki za występ w odcinku „Rodeo Red and the Runaways” w programie NBC „Special Treat”.

Opis powyżej pochodzi z artykułu w Wikipedii „Geraldine Fitzgerald”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.

Najważniejsze dzieła Dżeraldina Fitzgerald (Geraldine Fitzgerald)

Cała filmografia Dżeraldina Fitzgerald (Geraldine Fitzgerald)