Walter Connolly (Walter Connolly)

Imię mogło zostać zapomniane, zwłaszcza dzisiaj (siedem dekad później), ale nie zapomniano o tężym, apoplektycznym i poirytowanym mężczyźnie z ekranów lat 30. Choć jego filmowa kariera, poza kilkoma filmami niemymi, trwała zaledwie siedem lat (1932–1939), aktor charakterystyczny Walter Connolly z pewnością wykorzystał ten czas w pełni. Choć niektórzy historycy kina narzekają, że niektóre z jego kreacji były irytujące lub przesadzone, w przeważającej mierze chwalono go za pełne temperamentu występy w wielu klasykach komedii. Pewnymi przykładami są filmy Franka Capry: „Dama na jeden dzień” (1933), „Broadway Bill” (1934) i „Stało się pewnej nocy” (1934), nie wspominając o screwballowej farsie „Nic świętego” (1937) z Carole Lombard i Fredriciem Marchem, w której Connolly wcielił się w rolę porywczego redaktora naczelnego reportera Marche’a.

Urodzony 8 kwietnia 1887 roku w Cincinnati w stanie Ohio, tam też odebrał wykształcenie. Jako syn szefa biura przekaźnikowego Western Union, studiował w St. Xavier College oraz na Uniwersytecie w Dublinie w Irlandii, zanim zadebiutował w Nowym Jorku w 1910 roku w plenerowej inscenizacji „Jak wam się podoba”. Przez kolejny rok był członkiem objazdowej trupy E.H. Sotherna, grając role drugoplanowe w wielu szekspirowskich sztukach. Po kilku filmach niemych, które nie zrobiły na nim wrażenia, w latach 20. zwrócił się ku scenom Broadwayu, gdzie odniósł spory sukces. Dzięki niskiemu wzrostowi, krępej sylwetce, obwisłym policzkom i wąsom, aktorowi nie było trudno rozbawiać publiczności, co udowodnił w takich spektaklach jak „Gadająca papuga” (1923), „Applesauce” (1925), „The Springboard” (1927), „The Happy Husband” (1928), „Stepping Out” (1929), „Twój wujek Dudley” (1930), „Anatol” (1931), „Sześć postaci w poszukiwaniu autora” (1931), „Dobra wróżka” (1932) oraz „Śp. Christopher Bean” (1932).

Gdy jego talent do farsy scenicznej został ugruntowany, nadszedł czas na drugą próbę z karierą filmową, a Hollywood (a konkretnie studio Columbia) mądrze otworzyło przed nim drzwi. Co ciekawe, jego debiut w pełnometrażowym filmie dźwiękowym nastąpił w wieku 45 lat w dramacie „Washington Merry-Go-Round” (1932), gdzie jako trzecia osoba w obsadzie zagrał dość łagodnego senatora. Przez kolejne siedem lat Connolly, często grając osoby starsze niż był w rzeczywistości, pojawiał się wszędzie, wprowadzając zamęt w życie największych i najjaśniejszych gwiazd – m.in. Janet Gaynor, Carole Lombard, Clarka Gable’a, Jean Harlow, Myrny Loy, Paula Muni, Spencera Tracy’ego i Ginger Rogers.

Jego pasjami były kolekcjonowanie starych książek i programów teatralnych. Od 1923 roku aż do śmierci Connolly był żonaty z aktorką Neddą Harrigan. Mieli jedną córkę, Ann (1924–2006). Walter Connolly doznał śmiertelnego udaru 28 maja 1940 roku i został pochowany na cmentarzu New St. Joseph w Cincinnati.