Lana Turner (Lana Turner)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Lana Turner (8 lutego 1921 – 29 czerwca 1995) była amerykańską aktorką. Odkryta i zakontraktowana przez studio MGM w wieku szesnastu lat, Turner po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę w filmie „Nie zapomną” (1937). Grała istotne role, często jako naiwna dziewczyna (ingenue), w takich produkcjach jak „Miłość Andy’ego Hardy’ego” (1938). Na początku lat 40. ugruntowała swoją pozycję jako czołowa aktorka w filmach takich jak „Johnny Eager” (1941), „Dziewczyna Ziegfelda” (1941) i „Gdzieś cię znajdę” (1942). Dzięki roli w horrorze „Doktor Jekyll i pan Hyde” z 1941 roku znana jest jako jedna z pierwszych hollywoodzkich „królowych krzyku”, a jej reputacja glamurownej femme fatale została wzmocniona występem w filmie noir „Listonosz zawsze dzwoni dwa razy” (1946). Jej popularność trwała przez lata 50., o czym świadczą role w takich filmach jak „Zli i piękni” (1952) oraz „Peyton Place” (1957), za który została nominowana do Oscara w kategorii najlepsza aktorka.

W 1958 roku jej córka, Cheryl Crane, zadźgała na śmierć kochanka Turner, Johnny’ego Stompanato. Dochodzenie koronera przyciągnęło ogromną uwagę mediów i wykazało, że Crane działała w obronie własnej. Kolejny film Turner, „Imitacja życia” (1959), okazał się jednym z największych sukcesów w jej karierze, jednak od początku lat 60. otrzymywała ona coraz mniej ról. Pod koniec kariery zyskała uznanie dzięki powracającej roli gościnnej w serialu telewizyjnym „Falcon Crest” w latach 1982–1983. Ostatni raz wystąpiła w telewizji w 1991 roku, a w 1995 roku zmarła na raka gardła.