(Nita Naldi)

(Nita Naldi) - znana z pracy przy takich projektach: «Dr. Jekyll and Mr. Hyde» (1920), «Dr. Jekyll and Mr. Hyde» (1920), «The Ten Commandments» (1923), «The Ten Commandments» (1923), «Anna Ascends» (1922),

Nita Naldi (ur. 13 listopada 1894, zm. 17 lutego 1961), z domu Mary Dooley, była amerykańską aktorką ery kina niemego. Zazwyczaj obsadzana była w rolach femme fatale/wampirzycy, postaci spopularyzowanej przez aktorkę Thedę Barę.

Po początkowych występach w wodewilach, Naldi zadebiutowała na Broadwayu w 1918 roku jako członkini chóru w przedstawieniu The Passing Show of 1918 w Winter Garden. Jej występ w tej produkcji zaowocował kolejnymi rolami teatralnymi. Wkrótce znalazła się w Ziegfeld Follies w latach 1918 i 1919. W tym czasie przyjęła pseudonim Nita Naldi, który był hołdem dla przyjaciółki z dzieciństwa, Florence Rinaldi.

Kontynuowała pracę na Broadwayu, a po dobrze przyjętym występie w The Bonehead, otrzymała propozycję współpracy od znanego producenta Williama A. Brady’ego. Brady obsadził ją w swojej sztuce Opportunity w 1920 roku.

Naldi została poproszona o występ w krótkim filmie z szkockim komikiem Johnnym Dooleym (bez pokrewieństwa). Zrezygnowała z udziału w filmie, gdy zorientowała się, że Dooley ma romantyczne zamiary wobec innej kobiety. Następnie zaproponowano jej rolę w A Divorce of Convenience u boku Owena Moore’a. Po tych dwóch filmach, otrzymała niewielkie role w kilku niezależnych produkcjach, zanim została wybrana do Dr. Jekyll i Mr. Hyde (1920) z Johnem Barrymore’em. Rola w filmie przyniosła Naldi duży prestiż. Podczas produkcji Dr. Jekyll i Mr. Hyde, Barrymore i Naldi zaprzyjaźnili się i pozostali przyjaciółmi przez wiele lat, a Barrymore z czułością nazywał ją „Głupią Duse”.

Naldi została wybrana przez hiszpańskiego autora Vicente Blasco Ibáñeza do roli Dony Sol w filmowej adaptacji jego powieści Krew i piasek (1922). Naldi podpisała kontrakt z Famous Players-Lasky na tę rolę, a film stał się jej pierwszym wspólnym występem z idolem ekranu, Rudolpho Valentino. Film odniósł duży sukces, nadając Naldi wizerunek wampirzycy, który towarzyszył jej do końca życia. Naldi i Valentino nigdy nie byli ze sobą romantycznie, a ona była jedną z niewielu osób, które zaprzyjaźniły się z jego żoną Natachą Rambovą, choć ta przyjaźń ochłodziła się po rozwodzie Valentinos.

Z powodu problemów finansowych wynikających z odejścia z filmu oraz Wielkiego Kryzysu, Naldi złożyła wniosek o upadłość w 1932 roku. Powróciła na scenę z Queer People i The Firebird w 1933 roku. Prasa krytykowała jej wagę od 1924 roku, ale recenzje jej występów w obu sztukach były tym razem szczególnie ostre – tak ostre, że Naldi pozwała jedną gazetę w 1934 roku o 500 000 dolarów. Pozew został oddalony w 1938 roku.

W 1942 roku Naldi była brana pod uwagę do roli w Komu bije dzwon, ale nie otrzymała tej roli. Nigdy więcej nie wystąpiła w filmie. W tym samym roku rozpoczęła występ w rewii w Nowym Jorku z Mae Murray, recytując w pełnym kiczu wiersz „A Fool There Was” z 1897 roku.

W 1952 roku odegrała znaczącą rolę w sztuce In Any Language, w której wystąpiła u boku legendarnej aktorki scenicznej Uty Hagen. W 1955 roku szkoliła Carol Channing w sztuce uwodzenia, dla nowej musicalu Channing, The Vamp. Channing została nominowana do nagrody Best Actress in a Musical za tę rolę.

Naldi spędziła ostatnie lata życia w Nowym Jorku, gdzie zmarła na zawał serca w swoim mieszkaniu w wieku 66 lat. Została pochowana w rodzinnym grobie na cmentarzu Calvary w Queens, w Nowym Jorku.

Za wkład w branżę filmową, Nita Naldi została uhonorowana gwiazdą na Hollywoodzkiej Alei Sław przy 6316 Hollywood Blvd.

Najważniejsze dzieła (Nita Naldi)

Cała filmografia (Nita Naldi)