Ronald Colman (Ronald Colman)

Brytyjski amant grający głównie w amerykańskich filmach, jedna z wielkich gwiazd Złotej Ery. Wychowany w Ealing jako syn odnoszącego sukcesy handlarza jedwabiem, uczęszczał do szkoły z internatem w Sussex, gdzie po raz pierwszy odkrył teatr amatorski. Planował studia w Cambridge i karierę inżyniera, jednak śmierć ojca pozbawiła go niezbędnego wsparcia finansowego. Wstąpił do London Scottish Regionals, a z wybuchem I wojny światowej został wysłany do Francji. Ciężko ranny w bitwie pod Messines – został poddany atakowi gazowemu – został zwolniony ze służby z powodów zdrowotnych zaledwie dwa miesiące po przybyciu do Francji. Po wyzdrowieniu próbował wstąpić do służby konsularnej, lecz przypadkowe spotkanie zapewniło mu małą rolę w londyńskiej sztuce. Porzucił inne plany i skoncentrował się na teatrze, co zostało wynagrodzone serią coraz bardziej znaczących ról. Dodatkowych pieniędzy zarabiał, występując w kilku drugoplanowych filmach, a w 1920 roku udał się do Nowego Jorku z nadzieją na znalezienie większego szczęścia niż w wyniszczonej wojną Anglii. Po dwóch latach nędzy otrzymał rolę w hitowym spektaklu na Broadwayu pt. „La Tendresse”. Reżyser Henry King zauważył go w przedstawieniu i obsadził w roli partnera Lillian Gish w filmie „Biała siostra” (1923). Sukces w tym obrazie zaowocował kontraktem z Samuelem Goldwynem, co zapoczątkowało jego karierę jako hollywoodzkiego amanta. Stał się niezwykle popularną gwiazdą kina niemego, występując zarówno w romansach, jak i filmach przygodowych. Pojawienie się dźwięku sprawiło, że jego niezwykle piękny głos stał się dla przemysłu filmowego jeszcze cenniejszy. Z ogromnym aplauzem wcielał się w role wyrafinowanych, refleksyjnych postaci o nienagannej uczciwości, a gdy wymagały tego role, jak w „Więźniu Zendy” (1937), z biegłością wcielał się w postacie awanturników. Dekadę później otrzymał Oscara za wspaniałą kreację dręczonego aktora w filmie „Podwójne życie” (1947). Znaczna część późniejszego etapu jego kariery była poświęcona słuchowisku „The Halls of Ivy”, które później przeniesiono na ekran telewizyjny w serialu o tym samym tytule (1954). Pracował niemal do końca życia, który nadszedł w 1958 roku po krótkiej chorobie płuc. Pozostawił po sobie drugą żonę, aktorkę Benitę Hume, oraz córkę Juliet Benita Colman.