(Jean Couzy)

Jean Couzy był francuskim alpinistą, urodzonym 9 lipca 1923 roku w Nérac w departamencie Lot i Garonna, a zmarłym 2 listopada 1958 roku w Dévoluy. Alpinista amator, zarówno biegły w poruszaniu się po lodowcach, jak i wspinacz wysokogórski, wziął udział w 1950 roku w zwycięskiej wyprawie na Annapurnę – pierwszy w historii alpinizmu ośmiotysięcznik – a w 1955 roku dokonał pierwszego wejścia na Makalu (8463 m), również w Himalajach.

Jean Couzy urodził się w 1923 roku w Nérac w Lot i Garonnie. Jako nastolatek często odwiedzał Pireneje, jednak studia – dostał się do École polytechnique w roczniku 1942 – oraz II wojna światowa nie pozwoliły mu w pełni poświęcić się działalności górskiej. Po przeprowadzce do Paryża na studia, zaprzyjaźnił się z paryskimi alpinistami i trenował wspinaczkę w Fontainebleau oraz w Saussois. To tam poznał Marcela Schatz’a, który został jego partnerem wspinaczkowym.

Na swój pierwszy sezon wspinaczkowy Jean Couzy wybrał w 1946 roku Alpy Austriackie. W 1948 roku powrócił w Pireneje, gdzie po raz pierwszy zdobył Pic des Crabioules. W tym samym oraz w kolejnych latach regularnie odwiedzał Dolomity, gdzie powtarzał znane drogi lub dokonywał pierwszych wejść. Powtarzał również wielkie linie i otwierał nowe drogi w Alpach Zachodnich. Jean Couzy był także jednym z pierwszych, którzy otwierali trudne drogi na wapiennych ścianach Przedalpej.

Jean Couzy brał udział w kilku wyprawach w Himalaje. W 1955 roku wraz z Lionelem Terrayem dokonał pierwszego wejścia na Makalu, piąty najwyższy szczyt świata (8463 m). Pięć lat wcześniej Jean Couzy był już częścią francuskiej wyprawy pod wodzą Maurice’a Herzoga na Annapurnę, pierwszy z czternastu szczytów powyżej 8000 metrów, jakie zostały zdobyte.

W 1954 roku Jean Couzy poznał René Desmaison w Fontainebleau i w Saussois. Związali się wspólną liną: po kilku prestiżowych dokonaniach w Alpach, osiągnęli wiele trudnych „pierwszych razy” (w szczególności północno-zachodnią ścianę Olan, zimowe wejście na zachodnią ścianę Drus oraz filar Marguerite na północnej ścianie Grandes Jorasses). W 1958 roku Jean Couzy i René Desmaison udali się w Dolomity z zamiarem wytyczenia drogi bezpośredniej, którą zaplanowali poprzedniego lata, na Cima Ovest przy użyciu technik sztucznych. Nie zdołali jednak zrealizować swojego projektu z powodu niewystarczającej ilości sprzętu.

Jean Couzy kontynuował karierę amatora alpinizmu, jednocześnie rozwijając ścieżkę zawodową w Siłach Powietrznych i nie zaniedbując życia rodzinnego (był żonaty i miał czworo dzieci). Interesował się klasyfikacją trudności oraz historią alpinizmu; prowadził Kronikę Alpejską, prezentującą nowe wejścia w magazynie Klubu Alpejskiego Francji „La Montagne”. Podejście Jeana Couzy'ego do ryzyka wpisanego w góry było racjonalne. Był ostrożny i odmawiał, na przykład, samotnych wypraw górskich.

2 listopada 1958 roku, podczas przecierania drogi wraz z Jeanem Puiseux na południowej ścianie grani Bergers (południowa krawędź płaskowyżu Bure) w masywie Dévoluy, Jean Couzy został uderzony w głowę przez spadające kamienie. Spoczywa na cmentarzu w Montmaur, u podnóża góry, w której doszło do wypadku.