(Scott Casey)

Scott Casey to emerytowany amerykański wrestler zawodowy, najbardziej znany z występów w World Wrestling Federation w latach 1987–1990.

Casey rozpoczął swoją karierszą wrestlerską około 1970 roku, a w jej początkowej fazie spędził dziewięć lat w federacji Southwest Championship Wrestling należącej do Joe Blancharda. 30 sierpnia 1983 roku Casey pokonał Adriana Donisa, zdobywając mistrzostwo świata w wadze ciężkiej SWCW. Miesiąc później, 11 września, pokonał Tully’ego Blancharda, wygrywając tytuł mistrza wagi ciężkiej SWCW Southwest. We wrześniu Casey dzierżył również mistrzostwo zespołowe SWCW Southwest wraz z Buddym Mareno, zastępując „kontuzjowanego” Bobby’ego Jaggersa.

Po opuszczeniu SCW przeszedł do World Class Championship Wrestling, gdzie jego menadżerką została Sunshine. Casey i Sunshine zaangażowali również The Great Kabuki w konflikt z Jimem Cornette’em i Midnight Express, a później ponownie z Kabuki, gdy ten zdradził Scotta i Sunshine. John Tatum i Missy Hyatt również pojawili się w federacji, biorąc udział we wspólnych programach z Caseyem i Sunshine. Jednak Scott opuścił WCCW w trakcie trwania tych zmagań, a Sunshine kontynuowała wątek z innymi wrestlerami.

13 czerwca 1987 roku, w programie WWF Superstars, Casey zadebiutował w zespole z Lanny Poffo, przegrywając z Demolition. Natychmiast zaczął występować na pełen etat dla World Wrestling Federation i został wpisany w krótką serię walk podczas gali house show przeciwko „heelowi” i kowbojowi, Ronowi Bassowi. Casey został zakwalifikowany jako utalentowany zawodnik uzupełniający (enhancement talent) w górnej części karty otwierającej; tego lata przegrywał z takimi zawodnikami jak Rick Rude i The Honky Tonk Man, ale pokonał również Jose Estradę, Mike’a Sharpe’a i Steve’a Lombardiego. W telewizyjnych programach WWF był wykorzystywany głównie jako zawodnik uzupełniający i nie odniósł swojego pierwszego telewizyjnego zwycięstwa aż do 24 września 1987 roku w programie Prime Time Wrestling, gdzie w zespole z SD Jonesem pokonał The Shadows. Swoje pierwsze telewizyjne zwycięstwo w walce singlowej odniósł miesiąc później, przypinając Iron Mike’a Sharpe’a w odcinku Prime Time Wrestling z 15 października.

Zimą i wiosną 1988 roku Casey nadal występował w kartach otwierających liczne gale house show WWF, mierząc się z Dannym Spiveyem, Terrym Gibbsem, Steve’em Lombardim oraz powracającym Iron Sheikiem. Mimo że w telewizji nadal służył głównie jako zawodnik uzupełniający, Casey wciąż otrzymywał pewne wsparcie (push) i pokonał Barry’ego Horowitza 7 marca 1988 roku w Prime Time Wrestling, a następnie Mike’a Sharpe’a w odcinku z 2 maja. Taki status utrzymał się przez większość 1988 roku; przegrywał z czołowymi zawodnikami, ale pokonywał takich jak Richard Charland i Pete Doherty podczas gali house show oraz w telewizji. Jego najbardziej prestiżowy występ miał miejsce podczas Survivor Series 1988 (gdzie zastąpił kontuzjowanego B. Briana Blaira), występując w zespole z Jake’iem Robertsem, Tito Santaną, Kenem Paterą i Jimem Dugganem w przegranej walce przeciwko André the Giant, Rickowi Rude’owi, Curtowi „Mr. Perfect” Hennigowi, Harleyowi Race’owi i Dino Bravo.

W 1989 roku występy Caseya stały się rzadsze; stoczył tylko 11 walk, podczas gdy w roku poprzednim wystąpił w ponad pięciokrotnie większej liczbie pojedynków. Jego ostatnia walka w tym roku odbyła się 24 marca w Salt Lake City w stanie Utah przeciwko Barry’emu Horowitzowi, po czym opuścił on federację.