(Roberto Cruz)

Roberto González Cruz był meksykańskim zawodowym wrestlerem, który występował pod pseudonimem El Solitario. W trakcie swojej kariery zdobył zarówno mistrzostwo świata NWA w wadze lekko ciężkiej, jak i w wadze średniej. Po osiągnięciu sławy w najstarszej meksykańskiej federacji, Empresa Mexicana de Lucha Libre, González Cruz dołączył do odseparowanej organizacji Universal Wrestling Association, gdzie na początku lat 80. zdobył cztery kolejne mistrzostwa świata. W 1959 roku brat Gonzáleza Cruza zginął na ringu, walcząc jako Othon Banzica, jednak zamiast się zniechęcić, González Cruz czerpał inspirację z jego śmierci i poświęcił się lucha libre. Rozpoczął treningi pod okiem Joe el Hermoso i zadebiutował w ringu w 1960 roku w wieku czternastu lat. Początkowo González Cruz był przedstawiany jako syn legendarnego wrestlera El Santo, lecz później zmienił imię na El Zica II, aby uczcić pamięć zmarłego brata. Ostatecznie wybrał pseudonim El Solitario, pochodzący od popularnej postaci z komiksów El Llanero Solitario („Samotny Jeździec”). Przyjął również swój charakterystyczny, złoto-czarny kostium oraz złotą maskę z frędzlem wokół oczu, nawiązującą do maski Samotnego Jeźdźca. Po tej zmianie nowa, dynamiczna postać wrestlera przyciągnęła uwagę promotorów i kibiców. 16 listopada 1965 roku El Solitario zmierzył się z Panchito Ramirezem w Arena Coliseo w Guadalajarze. Debiut w Arena Coliseo w Mieście Meksyk miał miejsce 6 września 1966 roku, kiedy to pokonał Tony'ego Reynę. W 1966 roku El Solitario pokonał i zmusił do zdjęcia maski Águilę Tapatíę, a następnie odniósł zwycięstwo nad Mano Blanca. Swoje pierwsze mistrzostwo świata zdobył, pokonując mistrza wagi lekko półciężkiej Occident, Luísa Gonzáleza. El Solitario pracował wówczas dla EMLL, największej federacji w Meksyku. Stał się prawdziwą gwiazdą świata lucha libre 13 grudnia 1968 roku, kiedy to w walce „maska kontra włosy” pokonał weterana Reya Mendozę. Kilka tygodni później pokonał kolejną legendę, Rene Guajardo, wygrywając kolejny zakład o włosy. El Solitario stworzył trio wraz z Dr. Wagnerem i Angel Blanco; grupa ta była znana jako „La Ola Blanca” (Biała Fala). W Meksyku pozostawał jedną z najpopularniejszych gwiazd występujących w głównych walkach w całym kraju. Na początku lat 80. stworzył krótkotrwały zespół z Aníbalem i Villano III, znany jako Los Tres Caballeros, który rozpadł się, gdy Aníbal zdradził El Solitario. W latach 1980 i 1981 zdobył tytuł UWA Junior Light Heavyweight. W 1982 roku wygrał tytuł NWA w wadze lekko ciężkiej. W tym samym roku wziął udział w ostatnim walce w karierze El Santo, łącząc siły z legendami: El Santo, Gory Guerrero i Huracan Ramirez, aby pokonać El Signo, Negro Navarro, El Texano i Perro Aguayo. Być może najważniejsza walka w jego karierze odbyła się 1 grudnia 1985 roku, kiedy to w starciu „maska kontra maska” pokonał i zdemaskował Dr. Wagnera. Pod koniec kariery El Solitario zmagał się z kontuzjami, które doprowadziły do licznych infekcji i chorób. Podczas walki z Fishmanem ponownie doznał urazu i został przewieziony do szpitala, skarżąc się na bóle brzucha. Lekarze początkowo błędnie zdiagnozowali jego stan; później odkryto, że cierpi on na krwotok wewnętrzny wymagający natychmiastowej operacji. 6 kwietnia 1986 roku, w wieku 39 lat, El Solitario zmarł na stole operacyjnym w wyniku zatrzymania akcji serca.