(Scott Irwin)

Scott K. Irwin był amerykańskim zawodowym wrestlerem. Najbardziej znany był z tag teamu, który tworzył wraz ze swoim bratem, Barneym „Billem” Irwinem.

Po treningach pod okiem Verne’a Gagne’a w 1975 roku, Irwin zadebiutował w AWA 13 marca 1976 roku w Davenport w stanie Iowa, gdzie w walce z innym nowicjuszem, Dickiem Bloodem (w jednym z jego pierwszych pojedynków), który później zasłynął jako Ricky Steamboat, doprowadził do remisu przez limit czasu. Przez większość czasu walczył w walkach wstępnych, aż do czerwca 1976 roku, kiedy przeszedł do Georgia Championship Wrestling, gdzie pozostał do wiosny 1977 roku. Następnie dołączył do Mid Atlantic Championship Wrestling Jima Crocketta. Po występach w Mid-Atlantic przez resztę 1977 i początek 1978 roku, Irwin zadebiutował w WWE 14 marca 1978 roku jako połowa zespołu The Yukon Lumberjacks; otrzymał wtedy ringowe imię „Lumberjack Eric”, natomiast jego partner z tag teamu, Zarinoff Lebeouf, został nazwany „Lumberjack Pierre”. Wkrótce po debiucie, 2 czerwca, The Lumberjacks zmierzyli się z Dino Bravo i Dominic DeNuccim o mistrzostwo tag teamu WWE, jednak walka zakończyła się podwójną dyskwalifikacją. The Lumberjacks kontynuowali swój spór z Bravo i DeNuccim i po kilku nieudanych próbach odzyskania tytułu, ostatecznie pokonali ich 26 czerwca, zdobywając pasy.

The Lumberjacks kontynuowali swoje sukcesy, broniąc tytułu w kilku walkach przez kolejne miesiące przeciwko takim zespołom jak Bravo i DeNucci, Gorilla Monsoon i S.D. Jones oraz Haystacks Calhoun i Tony Garea. 21 listopada The Lumberjacks stracili tytuł na rzecz Garei i Larry’ego Zbyszko. Po utracie pasów Pierre przeszedł na emeryturę, a Eric opuścił WWE.

Po odejściu z WWE, Irwin zadebiutował w Championship Wrestling from Florida w grudniu 1978 roku jako „Thor the Viking”, z Oliverem Humperdinkiem jako swoim managerem. W FCW Irwin odniósł sukcesy mistrzowskie, a swoją ostatnią walkę jako Thor stoczył 14 października 1979 roku, zwyciężając nad Stevem Keirnem. W następnym miesiącu Irwin powrócił do CWF jako zamaskowany „Super Destroyer” i wygrał walkę tag teamu u boku Stana Lane’a przeciwko Keirnowi i Mike’owi Grahamowi.

Irwin nadal występował jako Super Destroyer w CWF do końca 1979 roku, zanim 27 listopada 1980 roku zadebiutował w Mid-South Wrestling w walce, którą przegrał z Tedem DiBiase’em. Irwin, jako Super Destroyer, powrócił do Mid-South 18 kwietnia 1981 roku i zdobył mistrzostwo tag teamu wraz z Grapplerem, pokonując w finale turnieju o wakantowany tytuł Dicka Murdocha i Junkyard Dog. Jednak Destroyer i Grappler stracili tytuł zaledwie kilka dni później, 27 kwietnia, na rzecz Murdocha i JYD. Wkrótce po utracie pasów Destroyer odrobił straty, zdobywając 1 maja mistrzostwo ciężkiej wagi Luizjany (Louisiana Heavyweight Championship). Posiadał ten tytuł przez ponad dwa miesiące, aż do 22 lipca, kiedy przegrał go z Bobem Roopem. Irwin kontynuował występy jako Super Destroyer po dołączeniu do Continental Wrestling Association, gdzie wkrótce stworzył udany tag team z Masked Superstar.