(Frederick Seawright)

Frederick Seawright był amerykańskim zawodowym wrestlerem, bardziej znanym pod swoim ringowym pseudonimem Brickhouse Brown. W latach 80. i 90. był jednym z czołowych „heelów” (czarnych charakterów) w kilku federacjach na południu Stanów Zjednoczonych.

Pierwsze mecze Browna w wrestlingu zawodowym odbyły się w Southwest Championship Wrestling, pod kierownictwem Joe Blancharda w San Antonio w Teksasie. Przed swoim pierwszym starciem w 1982 roku z Bobbym Jaggersami nie przeszedł żadnego szkolenia, jednak później trenował pod okiem Terry'ego Funka. W 1983 roku dołączył do National Wrestling Alliance i przez kolejne cztery lata rywalizował w różnych terytoriach, szczególnie w południowo-wschodniej części kraju. We wrześniu 1985 roku, wraz z Norvellem Austinem, pokonał The Nightmares i zdobył mistrzostwo NWA Southeastern Tag Team Championship. Tytuł stracili jednak tydzień później w rewanżu z The Nightmares.

W marcu 1987 roku Brown udał się do Memphis, aby walczyć dla Championship Wrestling Association. W lipcu 1987 roku zdobył swój pierwszy singlowy tytuł, AWA Southern Heavyweight Championship, pokonując Jerry'ego Lawlera. Tytuł stracił z jego rąk tydzień później. W maju 1988 roku pokonał Maxxa Payne'a, zdobywając mistrzostwo CWA Heavyweight Championship. Posiadał ten główny tytuł przez prawie dwa miesiące, zanim przegrał go z Philem Hickersonem. W sierpniu 1988 roku Brown został uwikłany w nacechowany rasowo wątek fabularny z Robertem Fullerem i grupą Stud Stable, w którym Fuller podarował Brownowi arbuza, a następnie pobił go skórzanym pasem. Dzięki współpracy promocyjnej z American Wrestling Association oraz World Class Championship Wrestling, miał on również okazję wystąpić w AWA i WCCW.

Po gali SuperClash III federacja AWA wycofała się ze współpracy, natomiast cross-promocja CWA-WCCW była kontynuowana, ponieważ Jerry Jarrett wykupił większościowy pakiet udziałów Fritza Von Ericha w WCCW. W lutym 1989 roku Brown pokonał Iceman King Parsonsa, zdobywając tytuł WCCW Texas Heavyweight Championship. Był mistrzem przez ponad miesiąc, zanim przegrał z Garym Youngiem. Pod koniec 1989 roku na krótko wrócił na Florydę do Professional Wrestling Federation oraz na wybrzeże Zatoki do Continental Wrestling Federation. Powróciwszy do Memphis, w kwietniu 1990 roku wraz ze Sweet Daddy Falcone pokonał The Southern Rockers i zdobył mistrzostwo USWA World Tag Team Championship. Pasy utrzymali przez prawie miesiąc, zanim ponownie przegrali je z Southern Rockers. W listopadzie 1991 roku udał się do Portland do Pacific Northwest Wrestling. Jego pobyt w Portland zakończył się w czerwcu 1992 roku.

Powróciwszy do Memphis, w kwietniu 1995 roku Brown zdobył swoje drugie mistrzostwo USWA World Tag Team Championship wraz z The Gamblerem, pokonując PG-13. Pasy utrzymali przez ponad dwa tygodnie, zanim ponownie przegrali je z PG-13. W lipcu 1995 roku Brown wystąpił w World Wrestling Federation jako tzw. „enhancement talent” (wrestler sprowadzony do przegranej), biorąc udział w dwóch nagraniach telewizyjnych – jednym przeciwko Hunterowi Hearstowi Helmsleyowi, a kolejnej nocy przeciwko Henry'emu O. Godwinnowi. W sierpniu 1995 roku walczył w Ozark Mountain Wrestling, który był terytorium rozwojowym USWA. W maju 1996 roku pokonał Jesse'ego Jamesa Armstronga, zdobywając tytuł USWA Television Championship. Półtora miesiąca później stracił pas na rzecz Wolfie D. W lipcu 1996 roku szybko wrócił do formy i wraz z Reggie B. Fine pokonał Barta Sawyera i Flexa Kavanę, zdobywając swoje trzecie i ostatnie mistrzostwo USWA World Tag Team Championship. Tytuł utrzymali przez trzy tygodnie, zanim przegrali go z The Moondogs. Brown opuścił USWA w styczniu 1997 roku.