(Jef Gilson)

Jean-François Quiévreux (25 lipca 1926 – 5 lutego 2012), znany szerzej jako Jef Gilson, był francuskim klarnecistą, pianistą, aranżerem, wokalistą, kompozytorem i liderem big bandu.

W działalności polegającej na tworzeniu zespołów Gilson wykazał się „doskonałym zmysłem odkrywania i promowania młodych talentów”.

Z wykształcenia klasyczny klarnecista, Gilson zaczynał grać z Claude'em Luterem w zespole Borisa Viana. W 1947 roku przeszedł na fortepian.

W 1963 roku założył big band, w skład którego na różnych etapach wchodzili m.in. Bill Coleman, Bernard Vitet, Ivan Jullien, Michel Portal, Jean-Louis Chautemps, François Jeanneau, Jean-Luc Ponty, Bernard Lubat, Lloyd Miller i Henri Texier. Wiosną 1965 roku z orkiestrą występowali i nagrywali Woody Shaw oraz Nathan Davis.

Ponadto w 1965 roku dołączył do sekstetu wokalnego Les Double Six, najpierw jako członek, a później jako dyrektor muzyczny.

Nagrania Gilsona, zawierające wczesne kompozycje ze zmianami tempa (Enfin!, Œil Vision), warstwami bitonalnymi i tematami chromatycznymi, ukazały się po raz pierwszy w małej wytwórni. W jego kompozycjach od 1964 roku część funkcji harmonicznych została pominięta, choć nie były one zorientowane wyłącznie na free jazz (New Call from France, MPS 1966). Sukces komercyjny nie nadszedł, przez co w 1968 roku Gilson tymczasowo udał się na Madagaskar. Powrócił w 1971 roku, koncentrując się początkowo na etno-jazzie, a później na „całkowitej improwizacji”. W 1973 roku założył własną wytwórnię Palm, w której ukazały się przede wszystkim nagrania z jego orkiestrą Europamerica oraz z Butchem Morrisem. Za tę bardziej aranżowaną płytę, która zaczęła odzwierciedlać jego osiągnięcia w nurcie free jazzu, został w 1978 roku wyróżniony nagrodą Prix Boris Vian. Do końca swoich dni żył w odosobnieniu w Ardèche.

Źródło: Artykuł „Jef Gilson” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.