(Raphaël Géminiani)

Raphaël Géminiani (urodzony w Clermont-Ferrand 12 czerwca 1925 r.) to były francuski kolarz szosowy. Sześć razy stawał na podium w wielkich tourach. Jest jednym z czworga dzieci włoskich imigrantów, którzy przenieśli się do Clermont-Ferrand, uciekając przed faszystowską przemocą. Pracował w sklepie rowerowym i zaczął ścigać się już jako chłopiec. Został zawodowcem, a później dyrektorem sportowym, w szczególności Jacques'a Anquetila oraz zespołu St-Raphaël.

Jego kariera zawodowa trwała od 1946 do 1960 roku. W 1951 roku wygrał klasyfikację górską w Tour de France. Jego najlepszym wynikiem w klasyfikacji generalnej było drugie miejsce w 1951 roku, za Hugo Kobletem. W latach 1949–1955 wygrał siedem etapów Tour de France i przez cztery dni nosił żółtą koszulkę lidera klasyfikacji generalnej. W 1953 roku został mistrzem kraju, w 1951 roku wygrał klasyfikację górską w Giro d'Italia, a w 1955 roku zajął trzecie miejsce w Vuelta a España. W 1955 roku Géminiani ukończył trzy wielkie toury (Tour de France, Giro d'Italia i Vuelta a España) w pierwszej dziesiątce, co zdołał powtórzyć jedynie Gastone Nencini w 1957 roku. Od tego czasu nikt więcej nie dokonał takiego wyczynu.

W 1977 roku nazwał kontrole antydopingowe „rakiem kolarstwa”. Przyznał, że w trakcie swojej kariery stosował niedozwolone środki. Dzięki silnej osobowości zyskał przydomek „Le Grand Fusil”, co można przetłumaczyć mniej więcej jako „As” (lub „Wielka Strzelba”).

Ojciec Géminianiego, Giovanni, sprowadził rodzinę do Francji w 1920 roku, będąc prześladowanym we Włoszech przez rosnący w siłę ruch faszystowski. Prowadził fabrykę rowerów w Lugo, która spłonęła. Założył sklep rowerowy w Clermont-Ferrand i od tego momentu wymagał od rodziny mówienia po francusku.

Starszy syn, Angelo, był dobrym kolarzem amatorem. Raphaël opuścił szkołę w wieku 12 lat i pracował w sklepie, budując koła. Francja była wówczas nadal okupowana przez Niemców, ale wyścigi kolarskie wciąż się odbywały. René de Latour napisał w „Sporting Cyclist”, że ojciec Géminianiego powiedział: „Spójrz w lustro, synu, i powiedz mi, czy widziałeś kiedyś kolarza z tak chudymi nogami jak twoje. Przykro mi, ale wyścigi są domeną Angelo, a nie twoją”.

W wieku 16 lat, w 1943 roku, wygrał pierwszą rundę Premier Pas Dunlop, która miała status mistrzostw młodzieży, zajął trzecie miejsce w kolejnym biegu i zakwalifikował się do finału, który odbył się 3 czerwca 1943 roku w Montluçon. Wspominał: „Mój ojciec znał moją silną skłonność do atakowania i udzielił mi kilku rad. Między innymi, by zaatakować na wzgórzu, które widział 15 km przed metą. Podczas wyścigu posłuchałem rady ojca. Gdy pojawiło się wzgórze, przeprowadziłem potężny atak. Przewaga szybko wzrosła do 20 sekund. Zrobiłem to! Peleton już mnie nie dogonił. Przeciąłem linię mety jako zwycięzca. A znak przeznaczenia – kto przyjechał szósty? Pewien Louison Bobet, którego losy w kolejnych latach miały być tak ściśle związane z moimi”.

Po wojnie Géminiani zaczął startować w wyścigach mieszanych dla amatorów i zawodowców, najpierw lokalnie, a potem na poziomie krajowym. W 1946 roku otrzymał kontrakt zawodowy w zespole Métropole od jego managera, Romaina Bellengera, a w 1947 roku wystartował w swoim pierwszym Tour de France. ...