(Henry de Monfreid)

Henry de Monfreid (ur. 14 listopada 1879 w Leucate, zm. 13 grudnia 1974) był francuskim podróżnikiem i pisarzem. Urodził się w Leucate w departamencie Aude we Francji; był synem malarza Georges-Daniela de Monfreida i już w dzieciństwie znał Paula Gauguina.

Monfreid zasłynął z podróży po Morzu Czerwonym i wybrzeżach Rogu Afryki – od Tanzanii po Aden w Jemenie, a także po Półwyspie Arabskim i Suezie. Żeglował tam podczas swoich licznych wypraw jako poszukiwacz przygód, przemytnik i handlarz bronią (twierdzając przy tym, że nie raz udało mu się wymknąć kuterom straży przybrzeżnej brytyjskiej Royal Navy).

W 1911 roku, idąc śladami Arthura Rimbauda, Monfreid udał się do Dżibuti, ówczesnej kolonii francuskiej, aby handlować kawą. Zbudował własną dhow, którą przepływał Morze Czerwone. Przeżył wiele przygód, z czasem dorobił się majątku, kupił dom nad brzegiem w zatoce Obock i zamówił w lokalnej stoczni dużą dhow o nazwie Altair („Wznoszący się Orzeł”). Pod koniec wojny osiedlił się z rodziną w Obocku, z dala od ciekawskich spojrzeń i innych gubernatorów kolonialnych Dżibuti. Jego dom znajdował się blisko brzegu, co pozwalało żonie zapalać światła na tarasie tylko wtedy, gdy reflektory straży przybrzeżnej nie prowadziły akurat obserwacji. Całkowicie pochłonięty swoimi projektami, Monfreid był niemal stale nieobecny, przez co jego żona cierpiała z powodu długich rozłąk i przytłaczającego upału. Ona i dzieci często szukali schronienia w górach Mabla w głębi regionu Obock, gdzie było nieco chłodniej. Na początku lat dwudziestych zbudował mały dom w Araoué w pobliżu Hararu w Etiopii, gdzie spędzał gorącą porę roku z rodziną. Dzięki handlowi (w szczególności sprzedaży haszyszu w Egipcie) zarobił wystarczająco dużo, by kupić młyn do mąki i zbudować elektrownię w Dire Dawa – dynamicznie rozwijającym się mieście, które powstało u podnóża Hararu podczas budowy pierwszego odcinka drogi z Dżibuti do Addis Abeby. Między 1912 a 1940 rokiem przemycał w tym regionie broń, nurkował w poszukiwaniu pereł i trep longs, a do Egiptu szmuglował haszysz i morfinę kupowaną w słynnym niemieckim laboratorium, za co odbył kilka wyroków więzienia. Monfreid zawsze zaprzeczał, jakoby brał udział w handlu niewolnikami z Afryki do Arabii.

W tym okresie przeszedł na islam, co wiązało się z poddaniem się obrzezaniu i przyjęciem muzułmańskiego imienia: Abd-el-Haï („Sługa Żywego”).

W latach 30. XX wieku Monfreid, namówiony przez Josepha Kessela, zaczął opisywać swoje przygody, a jego opowieści stały się bestsellerami.

Podczas II wojny światowej Monfreid, który miał już wówczas ponad sześćdziesiąt lat, został schwytany przez Brytyjczyków i zdeportowany do Kenii, ponieważ współpracował z Włochami, a jego żona, z domu Armgart Freudenfeld, była córką byłego niemieckiego gubernatora Alzacji i Lotaryngii. ...