(Bernard-Marie Koltès)

(Bernard-Marie Koltès) - Theatre Play, Writer znany z pracy przy tego typu projektach: «The Fence» (2026), «The Fence» (2026), «Roberto Zucco» (2026), «Roberto Zucco» (2026),

Bernard-Marie Koltès (9 kwietnia 1948 – 15 kwietnia 1989) był francuskim dramaturgiem i reżyserem teatralnym, najbardziej znanym z dramatów „La Nuit juste avant les Forêts” (Noc tuż przed lasami, 1976), „Sallinger” (1977) oraz „Dans la Solitude des Champs de Coton” (W samotności pól bawełny, 1986).

Jako bliski przyjaciel i współpracownik awangardowego reżysera Patrice’a Chéreau, stworzył z nim przełomowe prace zarówno w La MaMa Experimental Theatre Club w Nowym Jorku, jak i w Théâtre des Amandiers w Nanterre.

W chwili śmierci Koltès był uważany za jeden z najważniejszych młodych głosów francuskiego teatru i naturalnego spadkobiercę dziedzictwa powojennych dramaturgów, takich jak Samuel Beckett, Jean Cocteau i Jean Genet. Jego sztuki stały się od tego czasu stałym elementem nowoczesnego repertuaru na całym świecie i zostały przetłumaczone na ponad 36 języków.

Urodzony w 1948 roku w rodzinie z klasy średniej w Metz, prowadził życie gwałtowne i zakorzenione w buncie. Próbował swoich sił w pisaniu w bardzo młodym wieku, by później z niego zrezygnować. Zajął się teatrem dopiero w wieku dwudziestu lat, po obejrzeniu występu aktorskiej Marii Casares w produkcji „Medei” (Médée) w reżyserii Jorge Lavelliego. Wkrótce potem, w 1969 roku, zainspirowany tym doświadczeniem, napisał swój pierwszy dramat „Les Amertumes” (Gorycze) – dramatyzację wspomnień Maksima Gorkiego z 1914 roku „Moje dzieciństwo”. Sztuka miała premierę w 1970 roku w kościele św. Mikołaja w Strasburgu. Przypadkowo w wieczór premiery spektakl obejrzał Hubert Gignoux, dyrektor Narodowego Teatru w Strasburgu, który natychmiast zachwycił się twórczością Koltès. Przekonany, że dwudziestojednoletni początkujący dramaturg jest geniuszem, Gignoux zaprosił go w 1971 roku do szkoły teatralnej TNS.

W ciągu roku Koltès reżyserował i grał w produkcjach w Théâtre du Quai w Strasburgu – w zespole, który sam założył. Reżyserował tam niektóre z własnych dzieł, w tym „La Marche” (Marsz), adaptację biblijnej „Pieśni nad pieśniami”, oraz „Procès ivre” (Pijany proces), oparty na „Zbrodni i karze” Fiodora Dostojewskiego. Niektóre z wczesnych prac Koltès, takie jak „L'Héritage” (Dziedzictwo) oraz niepublikowane „Des Voix sourdes” (Głuche głosy), były emitowane w francuskim radiu narodowym w 1972 i 1973 roku. Jego pierwszy szeroko celebrowany utwór, długi monolog „Noc tuż przed lasami”, został wystawiony w 1977 roku na festiwalu w Awinionie, a kolejne produkcje powstawały we współpracy z reżyserem Patrice’em Chéreau.

Twórczość Koltès, oparta na problemach z życia codziennego, wyraża tragedię samotności i śmierci. Jego styl pisania podkreśla dramatyczne napięcie i liryzm sztuk. Koltès przetłumaczył również na język francuski „Zimowązowiatrówkę” Szekspira. ...

Najważniejsze dzieła (Bernard-Marie Koltès)

Cała filmografia (Bernard-Marie Koltès)