(Eduardo Mendoza)

(Eduardo Mendoza) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Pere Gimferrer. Retrat d'un artista adolescent» (2026), «Pere Gimferrer. Retrat d'un artista adolescent» (2026),

Eduardo Mendoza Garriga (ur. 11 stycznia 1943 roku w Barcelonie, Hiszpania) jest hiszpańskim powieściopisarzem.

Garriga studiował prawo w pierwszej połowie lat 60. XX wieku, a w latach 1973–1982 mieszkał w Nowym Jorku, gdzie pracował jako tłumacz w Organizacji Narodów Zjednoczonych. Następnie próbował zostać prawnikiem, aż w końcu zdał sobie sprawę, że chce być pisarzem. Utrzymywał intensywne relacje z powieściopisarzami Juanem Benetem i Juanem Garcíą Hortelano, poetą Pere Gimferrerem oraz pisarzem (i sąsiadem) Félixem de Azúą. Obecnie mieszka w Londynie.

W 1975 roku Garriga opublikował swoją bardzo udaną pierwszą powieść, „La Verdad sobre el Caso Savolta” (Prawda o sprawie Savolty), w której zaprezentował umiejętność posługiwania się różnymi środkami wyrazu i stylami. Powieść ta jest uważana za prekursora zmian społecznych w hiszpańskim społeczeństwie po epoce Franco oraz za pierwszą powieść okresu przejścia do demokracji. Autor opisuje w niej walki związkowe na początku XX wieku, ukazując ówczesne warunki społeczne, kulturowe i ekonomiczne robotników w Barcelonie. Rok później został uhonorowany Nagrodą Krytyków. Jego najbardziej uznaną powieścią jest prawdopodobnie „La Ciudad de los Prodigios” (Miasto cudów, 1986), opowiadająca o ewolucji społecznej i urbanistycznej Barcelony między Wystawami Światowymi w 1888 i 1929 roku. W 1999 roku Mario Camus zekranizował tę książkę. W 1992 roku opublikował powieść „El Año del Diluvio” (Rok potopu), która opowiada o wewnętrznych konfliktach siostry Consuelo po tym, jak poznała i pokochała Augusto Aixelâ, zawierając bardzo sugestywne opisy panujących wówczas w Hiszpanii niedostatków po wojnie domowej. W 1996 roku wydał trzecią z głównych powieści związanych z Barceloną, tym razem osadzoną w latach 40., zatytułowaną „Una Comedia Ligera” (Lekka komedia).

W twórczości Mendozy wyróżnia się również saga o szalonym detektywie – osobliwym bohaterze, bezimiennym detektywu z przypadku, zamkniętym w szpitalu psychiatrycznym. Pierwsza z tych powieści, „El Misterio de la Cripta Embrujada” (Tajemnica nawiedzonej krypty, 1979), jest parodią z komicznymi momentami, łączącą gatunek hard-boiled z narracją gotycką. W drugiej powieści sagi, „El Laberinto de las Aceitunas” (Labirynt oliwek, 1982), Mendoza potwierdził swój talent parodysty; utwór ten uznaje się za jedno z jego najudatniejszych dzieł. Trzecia powieść sagi, „La Aventura del Tocador de Señoras” (Przygoda z toaletką dam), oraz czwarta, „El Enredo de la Bolsa y la Vida” (Zamieszanie w giełdzie i życiu), zostały opublikowane odpowiednio w 2001 i 2012 roku. Piąta powieść, „El Secreto de la Modelo Extraviada” (Sekret zaginionej modelki), ukazała się w 2015 roku i odniosła wielki sukces.

Hiszpańska gazeta El País opublikowała w odcinkach dwie jego powieści: „Sin Noticias de Gurb” (Brak wiadomości od Gurba, 1990) oraz „El Último Trayecto de Horacio Dos” (Ostatnia podróż Horacjusza Drugiego, 2001) – obie są komediowymi powieściami science fiction.

W 1993 roku pojawiła się jego pierwsza sztuka teatralna, „Restauració” (Restauracja), napisana w języku katalońskim, a później przetłumaczona na język hiszpański przez samego Mendozę. Za tym pierwszym utworem teatralnym poszły dwa kolejne tytuły; wszystkie trzy zostały opublikowane wspólnie w 2017 roku. ...

Najważniejsze dzieła (Eduardo Mendoza)

Cała filmografia (Eduardo Mendoza)