(Marcel Aymé)

(Marcel Aymé) - Novel, Writer, Dialogue znany z pracy przy tego typu projektach: «Crime and Punishment» (1935), «Crime et Châtiment» (1935), «La Vouivre» (1989), «La Vouivre» (1989), «La Tête des autres» (1973),

Marcel Aymé (29 marca 1902 – 14 października 1967) był francuskim powieściopisarzem i dramaturgiem, który pisał również scenariusze filmowe oraz utwory dla dzieci.

Marcel André Aymé urodził się w Joigny, w regionie Burgundii we Francji, jako najmłodszy z sześciorga dzieci. Jego ojciec, Joseph, był kowalem, a matka, Emma Monamy, zmarła, gdy miał dwa lata, po tym jak rodzina przeniosła się do Tours. Marcel został wysłany, aby mieszkał z dziadkami ze strony matki we wsi Villers-Robert, miejscu, w którym spędził kolejne osiem lat i które posłużyło za model dla fikcyjnej wioski Claquebue w być może najbardziej znanym z jego romansów, „La Jument verte” (Zielona Klacz). W 1906 roku Marcel rozpoczął naukę w lokalnej szkole podstawowej. Ponieważ jego dziadek był zagorzałym, antyklerykalnym republikaninem, był lekceważony przez kolegów z klasy, których rodzice wyznawali bardziej tradycyjne poglądy. Zgodnie z tym, Marcel nie został ochrzczony do osiągnięcia wieku ośmiu lat, prawie dwa lata po śmierci dziadka w 1908 roku. Ponownie osierocony po śmierci babci dwa lata później, mieszkał przez krótki czas z innymi członkami rodziny, zanim przeniósł się do Dole, małego miasteczka w regionie Franche-Comté, aby zamieszkać u ciotki i uczęszczać do Collège de l'Arc, gdzie wykazywał większe zdolności matematyczne niż literackie. Lata spędzone w tej szkole były dla niego nieprzyjemnym doświadczeniem, na które nigdy nie wspominał z sentymentem.

Pomimo ciągłych problemów zdrowotnych, które zaczęły się, gdy był dzieckiem, Aymé był w stanie odbyć służbę wojskową, która rozpoczęła się w 1919 roku, jako część jednostki artylerii w okupowanych Nadrenii. W 1923 roku przeniósł się do Paryża, gdzie bez powodzenia pracował w banku, towarzystwie ubezpieczeniowym i jako dziennikarz. Chociaż poniósł porażkę w karierze reportera, jego praca w gazecie pozwoliła mu odkryć miłość do pisania.

Jego pierwsza opublikowana powieść to „Brûlebois” (1926), a w 1929 roku jego „La Table aux crevés” zdobyła Prix Renaudot. Po wielkim sukcesie jego powieści „La Jument verte” (1933), przetłumaczonej na język angielski jako „The Green Mare”, skupił się głównie na pisaniu i publikował opowiadania dla dzieci, powieści i zbiory opowiadań. W 1935 roku zaczął również pisać scenariusze filmowe. W teatrze Marcel Aymé odniósł sukces swoimi sztukami „Lucienne et le boucher”, „Clérambard” (1949), farsą, oraz „Tête des autres” (1952), która krytykowała karę śmierci.

Zmarł w 1967 roku i został pochowany na cmentarzu Saint-Vincent w dzielnicy Montmartre w Paryżu.

Jednym z najbardziej znanych opowiadań Aymé jest „Le passe-muraille” czyli „Człowiek przechodzący przez ściany”. W wieku 42 lat Dutilleul nagle odkrywa, że posiada „zdumiewający dar przechodzenia przez ściany z doskonałą łatwością”. To, co zaczyna się jako nowość, która sprawia mu przyjemność, kończy się popychaniem Dutilleula w kierunku coraz bardziej nikczemnych celów.

Odwiedzający Paryż mogą zobaczyć pomnik ku jego czci na Place Marcel-Aymé w dzielnicy Montmartre. Statua jest oparta na jego opowiadaniu „Le passe-muraille” („Człowiek przechodzący przez ściany”).

Źródło: Artykuł „Marcel Aymé” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Marcel Aymé)

Cała filmografia (Marcel Aymé)