Fabrice Luchini (Fabrice Luchini) - , Koproducent znany z pracy przy tego typu projektach: «Violette Nozière» (1978), «Violette Nozière» (1978), «Claire's Knee» (1970), «Le Genou de Claire» (1970), «Paris» (2008),
Fabrice Luchini urodził się w Paryżu, w regionie Île-de-France, w rodzinie włoskich imigrantów zajmujących się sprzedażą owoców i warzyw. Dorastał w okolicy Goutte d'Or w 18. dzielnicy Paryża. Gdy miał 13 lat, matka oddała go na naukę do fryzjera w modnym salonie przy Avenue Matignon, gdzie przyjął imię syna fryzjera, Fabrice, zamiast swojego prawdziwego imienia, Robert. W tym samym czasie rozwinął wielkie zainteresowanie literaturą (Balzac, Flaubert, Proust). Pasja do muzyki soul (James Brown) sprawiła, że stał się stałym bywalcem dyskotek. To właśnie tam poznał Philippe'a Labro, który w 1969 roku powierzył mu pierwszą rolę w filmie „Tout peut arriver”. Następnie studiował aktorstwo pod okiem Jean-Laurenta Cocheta. Jednak to współpraca z Ériciem Rohmerem przyniosła mu popularność dzięki filmowi „Kolano Claire” z 1970 roku, w którym zagrał niewielką rolę nastolatka. Wystąpił w filmach Rohmera „Perceval le Gallois” oraz „Noc pełnego księżyca”, a także w produkcjach reżyserowanych przez Nagisę Oshimę, Pierre'a Zuccę, Claude'a Leloucha, Cédrica Klapisha i Édouarda Molinaro.
Dzięki Jean-Laurentowi Cochetowi odkrył później teatr, swoją prawdziwą pasję, którą opisał jako „jedyne miejsce, w którym wyrażone jest życie... coś, czego żadna szkoła nigdy nie nauczy”. Jednak to rola w filmie „La Discrète” w reżyserii Christiana Vincenta z 1990 roku sprawiła, że stał się szeroko znany opinii publicznej. Dzieli swoją pracę między kino a teatr, gdzie od 1980 roku odnosi ogromne sukcesy, recytując teksty La Fontaine'a, Nietzschego, „Podróż do końca nocy” Céline'a, a także utwory Paula Valéry'ego i Rolanda Barthes'a.
Opis powyżej pochodzi z artykułu o Fabrice'u Luchinim w Wikipedii, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.