Simone Veil (Simone Veil)

Simone Veil (Simone Veil) - znana z pracy przy takich projektach: «Once in a Lifetime» (2014), «Spuścizna» (2014), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «The Sorrow and the Pity: The Film That Shocked France» (2024),

Simone Veil Grand-croix DBE (z domu Jacob; 13 lipca 1927 – 30 czerwca 2017) była francuską sędzią i politykiem, która pełniła funkcję minister zdrowia w kilku rządach oraz była przewodniczącą Parlamentu Europejskiego w latach 1979–1982, będąc pierwszą kobietą na tym stanowisku. Jako minister zdrowia zapisała się w historii przede wszystkim walką o prawa kobiet we Francji, w szczególności ustawą z 1975 roku legalizującą aborcję, znaną dziś jako ustawa Veil (fr. Loi Veil). W latach 1998–2007 była członkinią Rady Konstytucyjnej, najwyższego organu sądowniczego we Francji.

Ocalała z Holokaustu, więziona zarówno w Auschwitz-Birkenau, jak i w Bergen-Belsen, była zagorzałą zwolenniczką integracji europejskiej jako sposobu na zagwarantowanie pokoju. W latach 2000–2007 pełniła funkcję prezes Fundacji Pamięci o Zagładzie (Fondation pour la Mémoire de la Shoah), a następnie została jej honorową prezes. Wśród wielu odznaczeń, w 1998 roku otrzymała tytuł honorowej damy (DBE), w 2008 roku została wybrana do Akademii Francuskiej, a w 2012 roku odznaczono ją Wielkim Krzyżem Legii Honorowej, najwyższą klasą najwyższego francuskiego orderu zasługi.

Jako jedna z najbardziej szanowanych postaci we Francji, Simone Veil wraz z mężem została pochowana w Panteonie 1 lipca 2018 roku. Mowę pogrzebową wygłosił prezydent Emmanuel Macron.

Simone Jacob urodziła się 13 lipca 1927 roku w Nicei, w południowo-wschodniej Francji, w ateistycznej rodzinie żydowskiej. Jej ojciec, André Jacob, był architektem, absolwentem École des Beaux-Arts w Paryżu i laureatem Rzymskiej Nagrody w dziedzinie architektury. W 1922 roku poślubił Yvonne Steinmetz, która właśnie zdała maturę i zamierzała rozpocząć studia chemiczne. André Jacob nalegał, aby po wyjściu za mąż zrezygnowała z nauki. W 1924 roku rodzina przeniosła się z Paryża do Nicei, licząc na korzyści z projektów budowlanych na Lazurowym Wybrzeżu. Simone była najmłodsza z czwórki rodzeństwa; Madeleine (pseudonim Milou) urodziła się w 1923 roku, Denise w 1924, a Jean w 1925. Ze strony ojca rodzina pochodziła z Lotaryngii, a ze strony matki z Nadrenii i Belgii.

Kiedy Niemcy zaatakowali Francję, a w czerwcu 1940 roku do władzy doszedł reżim Vichy, rodzinie udało się uniknąć deportacji, ponieważ Niceja znalazła się w strefie okupacji włoskiej. Na prośbę inspektora szkoły Simone Jacob musiała uczyć się w domu. W miarę nasilenia się łapanek Żydów, rodzina rozdzieliła się i mieszkała u różnych przyjaciół pod fałszywymi tożsamościami. Denise wyjechała do Lyonu, aby dołączyć do ruchu oporu, podczas gdy 16-letnia Simone kontynuowała naukę i w marcu 1944 roku zdała egzamin maturalny pod swoim prawdziwym nazwiskiem. Następnego dnia, gdy wychodziła na spotkanie z przyjaciółmi, by świętować ukończenie szkoły średniej, została aresztowana przez Gestapo. Tego samego dnia zatrzymano resztę rodziny.

7 kwietnia 1944 roku Simone, jej matka i siostry zostały wysłane do obozu przejściowego w Drancy, a następnie 13 kwietnia zdeportowane do Auschwitz w konwoju nr 71. Brat i ojciec Simone zostali deportowani do krajów bałtyckich w konwoju nr 73; nigdy więcej ich nie widziano, co pozwoliło przypuszczać, że zostali zamordowani. Jej siostra Denise została deportowana do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, z którego przeżyła i po zakończeniu II wojny światowej w Europie ponownie połączyła się z Simone. ...

Źródło: Artykuł „Simone Veil” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła Simone Veil (Simone Veil)

Cała filmografia Simone Veil (Simone Veil)