(Brigitte Engerer)

Brigitte Engerer (27 października 1952 – 23 czerwca 2012) była francuską pianistką.

Urodzona w Tunisie, w ówczesnym Tunezji francuskiej, Engerer rozpoczęła lekcje gry na pianinie w wieku czterech lat, a już w wieku sześciu lat występowała publicznie. Gdy miała 11 lat, jej rodzina przeniosła się do Francji, a ona dostała się do Konserwatorium Paryskiego, gdzie studiowała pod kierunkiem Lucette Descaves. W 1968 roku, mając 15 lat, jednogłośnie otrzymała pierwszą nagrodę w klasie fortepianu, a w roku następnym zwyciężyła w Międzynarodowym Konkursie Marguerite Long-Jacques Thibaud. W następnej kolejności Engerer została zaproszona na dalsze studia do Konserwatorium im. Czajkowskiego w Moskwie, gdzie trafiła do klasy Stanisława Neuhausa, który określił ją mianem „jednej z najzdolniejszych i najbardziej oryginalnych pianistek swojego pokolenia”. Choć jej stypendium było pierwotnie przeznaczone na jeden rok, tak bardzo pokochała Rosję, że studiowała tam przez dziewięć lat.

W 1980 roku jej kariera nabrała tempa, gdy Herbert von Karajan zaprosił ją do występu z Filharmonią Berlińską. Następnie otrzymała angaże w Boston Symphony Orchestra, New York Philharmonic oraz Orchestre de Paris pod batutą Daniela Barenboima; była również ceniona przez takich dyrygentów jak Mstisław Rostropowicz i Zubin Mehta. Dalsza część jej kariery dzieliła się między recitale a nauczanie w Konserwatorium Paryskim. Jej ostatni koncert odbył się 12 czerwca 2012 roku w prestiżowym Théâtre des Champs-Elysées, dokładnie 50 lat po jej pierwszym występie w tym miejscu. Program koncertu obejmował utwory Schumanna. Zmarła niespełna dwa tygodnie później, 23 czerwca, po kilkuletniej walce z nowotworem. Miała 59 lat.

Była żoną pisarza Yanna Quefféleca, z którym miała córkę, Leonore. Później wyszła za mąż za Xaviera Fourteau, z którym miała syna, Harolda Fourteau.