(Philippe de Gaulle)

Philippe Henri Xavier Antoine de Gaulle (ur. 28 grudnia 1921) jest emerytowanym francuskim admirałem i senatorem. Jest najstarszym dzieckiem i jedynym synem generała Charles’a de Gaulle’a, pierwszego prezydenta V Republiki Francuskiej, oraz jego żony Yvonne. Jest jedynym żyjącym dzieckiem de Gaulle’a.

De Gaulle urodził się w Paryżu 28 grudnia 1921 roku i został ochrzczony 8 czerwca następnego roku w kościele św. Franciszka Ksawerego w 7. dzielnicy. Edukację odebrał w Collège Stanislas w Paryżu, gdzie studiował również jego ojciec, a następnie wstąpił do francuskiej marynarki wojennej. Według Charles’a de Gaulle’a, Philippe otrzymał imię na cześć przodka, Jean-Baptiste’a de Gaulle’a, choć pojawiały się twierdzenia, że nazwano go na cześć generała Philippe’a Pétaina, którego jego ojciec wielce podziwiał.

Jako student École Navale w czasie inwazji na Francję w 1940 roku, nie słyszał apelu ojca z 18 czerwca, lecz zdołał uciec do Wielkiej Brytanii, gdzie zadeklarował lojalność wobec Wolnej Francji i wstąpił do Wolnych Francuskich Sił Morskich. Podczas II wojny światowej walczył w kampanii kanałowej oraz w bitwie o Atlantyk. Po awansie na podporucznika w 1943 roku, de Gaulle brał udział w bitwie o Francję (1944–1945) jako dowódca plutonu w Régiment Blindé de Fusiliers-Marins, pancernym pułku piechoty morskiej 2. Dywizji Pancernej. 25 sierpnia 1944 roku uczestniczył w wyzwoleniu Paryża; został wysłany z dworca Montparnasse z rozkazem wymuszenia kapitulacji Niemców okrytych w Palais Bourbon, w gmachu Zgromadzenia Narodowego. Ryzykując śmierć od kuli, negocjował z nimi samotnie i bez broni. Zimą 1944–1945 walczył w Wogezach.

De Gaulle został awansowany na porucznika w 1948 roku, a w 1952 roku objął dowództwo nad flotyllą morską 6F. W 1956 roku awansował na stopień kapitana korwety (lieutenant-commander), a w 1961 na kapitana fregaty (commander), dowodząc szybką fregatą (Escorteur Rapide) Le Picard (1960–1961). Kontynuował karierę wojskową jako pilot lotnictwa morskiego, pełniąc funkcję dowódcy lotnictwa morskiego regionu paryskiego (1964–1966). Po awansie na stopień kapitana okrętu (capitaine de vaisseau) w 1966 roku, w latach 1967–1968 dowodził fregatą rakietową Suffren. W 1971 roku został awansowany na kontradmirała (contre-amiral), stając się dowódcą morskiej grupy testów i pomiarów („GROUPEM”) (1973–1974), gdzie zatknął swoją flagę na okręcie instrumentacji poligonów rakietowych oraz dowodzenia i kontroli Henri Poincaré. Następnie, od 1974 do 1975 roku, był dowódcą morskiego lotnictwa patrolowego (ALPATMAR), a w 1975 roku awansował na wiceadmirała (vice-amiral). Od 1976 do 1977 roku pełnił funkcję dowódcy Floty Atlantyckiej, a w 1977 roku został mianowany wiceadmirałem eskadry (vice-amiral d'escadre).

Po awansie na admirała w 1980 roku, zakończył karierę wojskową jako Inspektor Generalny Marynarki Wojennej, przechodząc na emeryturę w 1982 roku.

Od 1986 do 2004 roku (wybrany ponownie w 1995 roku), de Gaulle sprawował mandat senatora z Paryża w ramach partii RPR i UMP. Pod koniec lat 60. „legitymistyczna” partia gaullistów pod przewodnictwem Josepha Bozzi postulowała, aby de Gaulle był jedynym prawowitym spadkobiercą gaullizmu. Wpływy de Gaulle’a pozostały jednak bardzo niskie. ...

Źródło: Artykuł „Philippe de Gaulle” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.