(Francesca Solleville)

Francesca Solleville (urodzona 2 marca 1932 r. w Périgueux) jest francuską piosenkarką. Mieszka w Malakoff (departament Hauts-de-Seine). Jest wnuczką założyciela Włoskiej Ligi Praw Człowieka. Jest żoną malarza Louisa Loyzeau de Grandmaison.

Francesca Solleville urodziła się w Périgueux (departament Dordogne) z ojca pochodzącego z Gaskonii i matki Włoszki. W domu jej matka grała na pianinie, jednak Francesca pasjonowała się literaturą francuską, ucząc się jednocześnie tradycyjnych pieśni (Schubert, Debussy...). W Paryżu studiowała nauki humanistyczne na Sorbonie, gdzie uzyskała licencjat, oraz uczyła się śpiewu pod kierunkiem Maryi Freud. Śpiewała w chórach Radio France.

Od 1958 roku Solleville zrezygnowała z pieśni lirycznych, aby w kabaretach paryskiego Lewego Brzegu wykonywać utwory swoich ulubionych kompozytorów. Pod wpływem Germaine Montéro i zachęcona przez Léo Ferré, została skierowana przez Jacques'a Douai do firmy nagraniowej Boîte à musique. Tam w 1959 roku nagrała swój pierwszy singiel 45 rpm: „Francesca Solleville chante Aragon and Mac Orlan”.

Występowała w licznych kabaretach: w l'Écluse, gdzie śpiewała wraz z Barbarą, w La Contrescarpe, gdzie odwiedzili ją Elsa Triolet i Louis Aragon, w La Colombe, gdzie poznała Pierre'a Perreta, oraz w kabarecie Port du Salut, w którym śpiewali również Christine Sèvres, Jacques Debronckart, Maurice Fanon, Pia Colombo i Pierre Louki. W 1959 roku w la Mutualité wykonała dwie pieśni Louisa Aragona („La rose du premier de l'an” oraz „Un homme passe sous la fenêtre et chante”). Również w 1959 roku wzięła udział w nagraniach zbiorowych (piosenki dla dzieci na singlu 45 rpm oraz na płycie 33⅓ rpm 10"), a swój pierwszy singiel 45 rpm dedykowała Aragonowi i Pierre'owi Mac Orlanowi.

W 1960 roku, na swoim drugim singlu 45 rpm, zaśpiewała utwory Luca Bérimonta, Aragona i Ferré. W 1961 roku nagrała kolejny singiel 45 rpm z utworami Mac Orlana.

W maju 1962 roku Solleville wydała swój pierwszy album 10" zatytułowany „Récital n°1”, w którym zaśpiewała wiersze Paula Forta (utwór „La Marine” z muzyką Georges'a Brassensa), Charles'a Baudelaire'a, Louisa Aragona oraz Jeana Ferrata („J'entends, j'entends”).

W latach 60. nagrała piosenki Hélène Martin, Georges'a Coulongesa, Yani Spanosa, Philippe-Gérarda i Serge'a Rezvaniego, a także wiersze Guillaume'a Apollinaire'a i Jeana Geneta. Śpiewała w filmie „Dragées au poivre” (1963). W 1964 roku otrzymała Grand Prix Académie Charles-Cros za album „Récital n°2” z 1963 roku.

Ugruntowała swoją pozycję jako wykonawczyni pieśni zaangażowanych, sprzeciwiających się nazizmowi, frankizmowi i wojnie w Wietnamie. Wspierała również sprawę robotników („Le Chant des ouvriers”). W 1971 roku wraz z Marcelen Mouloudjim i Armandem Mestralem nagrała „La Commune en chantant”, hołd z okazji 100-lecia Komuny Paryskiej. W 1975 roku wydała album „Chants d'exil et de lutte” oparty na tekstach Pablo Nerudy. W 1988 roku uczciła dwusetlecie Rewolucji Francuskiej albumem „Musique, citoyennes!”. Teksty do jej płyty „Al Dente” (1994) napisał Allain Leprest. W 2004 roku opublikowała swoją autobiografię „A piena voce”, napisaną we współpracy z Marcem Legrasem. W 2009 roku świętowała 50-lecie swojej działalności artystycznej. W grudniu 2009 roku ukazała się książka Véronique Sauger pt. „Portraits croisés, Francesca Solleville, Allain Leprest” (wyd. Les points sur les i).