Anne Meson

Anne Meson (ur. 12 maja 1975 r.) to francuska prezenterka i piosenkarka. Jej matka, Anne, była rosyjską artystką i nauczycielką tańca. Jej ojciec, José, był hiszpańskim akrobatą i głównym tancerzem w paryskim Moulin Rouge. W dzieciństwie Meson uczyła się gry na pianinie, tańca, a także jazdy konnej.

Kariera telewizyjna Meson rozpoczęła się w 1982 roku, gdy w wieku 7 lat wystąpiła w kilku reklamach. Była również modelką dziecięcą.

Meson zadebiutowała na wielkim ekranie w 1984 roku w filmie „Stress” u boku francuskich aktorów Carole Laure i Guya Marchanda. Później wystąpiła w produkcjach: „L'amour ou presque” (1985), „La lettre perdue” (1987) oraz „Bernadette” (1988).

Oprócz kariery filmowej Meson występowała również na scenie. Grała w „Chorym na śmierć” Moliera oraz wystąpiła w słynnym musicalu Philippe'a Chatela „Emilie Jolie”. Dwa lata później Meson wystąpiła jako akompaniatorka francuskiej gwiazdy rocka, Johnny'ego Hallydaya, podczas jednego z jego koncertów w paryskim Bercy.

W 1989 roku Meson została nową ambasadorką Disneya we Francji, zastępując Douszkę.

Jej kariera wokalna rozpoczęła się od hitu „Oliver”, inspirowanego filmem Disneya „Oliver i jego kompania” (1988). Kilka miesięcy później ukazał się jej pierwszy solowy album. W tym samym czasie jej kariera telewizyjna nabrała tempa, gdy wraz z Jean-Pierre'em Foucaultem zaczęła współprowadzić francuski program „Disney Parade”.

Od tego momentu jej kariera była naznaczona znakiem „Disneya”: jako francuska ambasadorka marki pojawiała się na okładkach wielu magazynów Disneya i nagrywała opowieści na kasety magnetofonowe. Udzieliła głosu w francuskich wersjach kilku animowanych seriali Disneya, takich jak „Chip i Dale” (wydany we Francji pod tytułem „Tic et Tac, les rangers du risque”) oraz „Darkwing Duck” (wydany we Francji jako „Myster Mask”). Meson współpracowała również z francuską stacją radiową RTL, gdzie występowała w dwóch programach: „RTL en scène” i „Quoi de neuf chez Disney”. Pojawiła się także we francuskiej wersji musicalu „Annie”, grając początkowo Tessie, jedną z sierot, a następnie wcielając się w tytułową rolę Annie.

Tymczasem trzy z czterech singli z pierwszej płyty trafiły na szczyty francuskich list przebojów, a dwa lata później nadeszła pełna uznanie dla Meson, gdy została nominowana do nagrody „Victoire de la Musique – Album pour enfants de l'année” (Najlepszy album dla dzieci roku) w 1991 roku za swoją pierwszą płytę. W tym samym czasie ukazał się jej nowy album zatytułowany „Demain c'est aujourd'hui” (Jutro jest dziś). Płyta ta zawierała kilka utworów całkowicie niezwiązanych z filmami i postaciami Disneya, takich jak „1.2.3 Soleil” czy „Mais qu'est-ce qui m'arrive ?”. Meson wzięła również udział w nagraniu singla mającego na celu uratowanie upadającej stacji radiowej dla dzieci „Superloustic”.

W 1992 roku Meson powróciła na francuską scenę w Olympia, gdzie wykonała na żywo utwory ze swoich dwóch pierwszych albumów. W tym samym roku ukazała się jej trzecia płyta pt. „Que fera la belle?” (nawiązanie do „Pięknej i Bestii” Disneya z 1991 r.), która zawierała stosunkowo mało piosenek Disneya. Jej drugi album został nominowany do nagrody Victoire de la Musique (Najlepszy album dla dzieci roku). W tym roku Meson zdała egzamin dojrzałości (Baccalauréat), przygotowując jednocześnie swój ostatni album z Disneyem, „Mon plus beau rêve” (Moje najpiękniejsze marzenie).

Pod koniec swojej współpracy z Disneyem w 1994 roku, Meson opuściła wytwórnię Disneya. ...