(Eddy Louiss)

Eddy Louiss (2 maja 1941 – 30 czerwca 2015) był francuskim muzykiem jazzowym.

Eddy zaczął grać w orkiestrze swojego ojca, Pierre'a, w latach 50. XX wieku. Pierre zmienił nazwisko rodzinne z Louise na Louiss. Jako wokalista był członkiem paryskiego zespołu Les Double Six w latach 1961–1963. W tym czasie jego głównym instrumentem stały się organy Hammonda.

W 1964 roku został uhonorowany nagrodą Prix Django Reinhardt.

Przez 13 lat, między 1964 a 1977 rokiem, grał z czołowym francuskim muzykiem Claude'em Nougaro. Następnie podjął decyzję, którą jego syn Pierre opisał jako „niezbyt łatwą”, by rozstać się z Nougaro i rozpocząć solową karierę.

Współpracował z Kennym Clarkiem, René Thomasem i Jean-Lucem Pontym. W 1971 roku był członkiem kwartetu Stana Getza (wraz z René Thomasem i Bernardem Lubatem), który nagrał album Getza pt. „Dynasty” (1971).

Na początku lat 90. Eddy Louiss przeszedł amputację lewej nogi z powodu problemów z tętnicami, po czym rzadko pojawiał się publicznie.

W duetach nagrywał z pianistą Michelem Petruccianim (1994) oraz akordeonistą Richardem Galliano (2002). Jego późniejsze nagrania, takie jak „Sentimental Feeling” i „Récit proche”, łączyły jazz z rockiem i muzyką świata.

Źródło: Artykuł „Eddy Louiss” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.