(Henri Pescarolo)

Henri Jacques William Pescarolo (ur. 25 września 1942) to były francuski kierowca wyścigowy. Rekordowe 33 razy startował w 24 Godzinach Le Mans, z czego czterokrotnie zwyciężył, a także wygrał szereg innych ważnych wyścigów samochodów sportowych, w tym 24 Godziny Daytona. Wziął udział w 64 Grand Prix Mistrzostw Świata Formuły 1, zdobywając jedno miejsce na podium i 12 punktów w klasyfikacji generalnej. W latach 90. Pescarolo startował również w Rajdzie Dakar, zanim przeszedł na emeryturę w wieku 57 lat. W 2000 roku założył własną zespołową stajnię wyścigową, Pescarolo Sport, która rywalizowała w Le Mans do 2013 roku. Nosił charakterystyczny zielony kask i zapuścił pełną brodę, która częściowo zakrywa oparzenia odniesione w wypadku.

Urodzony w Montfermeil w pobliżu Paryża, Pescarolo rozpoczął karierę w 1965 roku za kierownicą Lotusa Seven. Odnosił na tyle sukcesów, że w 1966 roku zaproponowano mu miejsce jako trzeciego kierowcy w zespole Matra w Formule 3, jednak samochód był gotowy dopiero w połowie sezonu. W 1967 roku wygrał Mistrzostwa Europy z Matrą i w 1968 roku awansował do Formuły 2. W tamtym sezonie był kolegą z zespołu Jeana-Pierre'a Beltoise'a; zajął kilka razy drugie miejsce i zwyciężył w Albi, co zaowocowało otrzymaniem miejsca w zespole Formuły 1 Matry w trzech ostatnich wyścigach 1968 roku.

Jego kariera doznała zahamowania w 1969 roku, kiedy to podczas testów samochodu sportowego Matry rozbił się na prostej Mulsanne w Le Mans. Pescarolo doznał ciężkich oparzeń i nie startował do połowy sezonu. Powrócił podczas Grand Prix Niemiec, gdzie prowadząc Matrę w Formule 2, zajął piąte miejsce i wygrał w klasie małej pojemności, co byłoby jego jedynym startem w Grand Prix w tamtym sezonie.

W 1970 roku Pescarolo został zakontraktowany na pełny etat przez zespół Matry w Formule 1. Ponownie będąc kolegą z zespołu Beltoise'a, spędził solidny sezon, którego punktem kulminacyjnym było trzecie miejsce w Grand Prix Monako. W partnerstwie z Beltoise'em zwyciężył również w wyścigach samochodów sportowych Paris 1000 km oraz Buenos Aires 1000 km. Pescarolo nie został zatrzymany przez Matrę i w latach 1971, 1972 oraz 1973, przy wsparciu sponsora Motul, startował w nowo powstałym zespole Formuły 1 prowadzonym przez młodego Franka Williamsa, jednak bez większych sukcesów. W 1974 roku, ponownie z wsparciem Motul, Pescarolo prowadził samochód BRM, ale najlepsze lata zespołu były już za nim, a dziewiąte miejsce w Argentynie było jego najlepszym wynikiem w sezonie pełnym rezygnacji.

Pescarolo nie startował w Formule 1 w 1975 roku, ale powrócił do mistrzostw w 1976 roku z samochodem Surtees, zgłoszonym prywatnie przez BS Fabrications. Choć ani samochód, ani kierowca nie byli uważani za konkurencyjnych – co potwierdził brak kwalifikacji do 2 z 9 startowanych Grand Prix – Pescarolo zaczął wykazywać szybkość w ostatnich 5 wyścigach, zajmując nawet 9. miejsce w Grand Prix Austrii 1976, co było jego najlepszym wynikiem w sezonie. ...