(Pierre Mauroy)

Pierre Mauroy (5 lipca 1928 – 7 czerwca 2013) był francuski polityk socjalistyczny, który w latach 1981–1984 sprawował funkcję premiera Francji pod prezydenturą François Mitterranda. Mauroy był również burmistrzem Lille w latach 1973–2001. W chwili śmierci posiadał tytuł burmistrza emerytowanego miasta Lille. Zmarł 7 czerwca 2013 roku w wieku 84 lat z powodu powikłań nowotworu płuc. Jego imieniem nazwano nowy stadion w Lille, Stade Pierre-Mauroy.

Jako premier, rząd Mauroya wdrożył w trakcie swojej kadencji szereg reform społecznych. Obejmowały one skrócenie ustawowego tygodnia pracy, obniżenie wieku emerytalnego, zwiększenie świadczeń opieki społecznej oraz rozszerzenie prawa do płatnych urlopów. Rząd zwiększył państwowe inwestycje przemysłowe, zapewnił kredyty dla przemysłu prywatnego, stworzył nowe miejsca pracy w służbie cywilnej i zainicjował program budownictwa mieszkaniowego. Zmniejszono również obciążenia podatkami bezpośrednimi dla grup o niższych dochodach, podniesiono płacę minimalną i zasiłki dla bezrobotnych oraz rozszerzono zakres opieki zdrowotnej. Rząd Mauroya wprowadził także środki promujące dobrowolne odejścia na emeryturę, wcześniejsze emerytury oraz poprawę warunków społeczno-ekonomicznych w uboższych dzielnicach. Cofnięto rygorystyczne przepisy imigracyjne, wprowadzono nowe prawa dla małżonków osób pomagających oraz uchwalono antydyskryminacyjną ustawę o równości zawodowej. Rząd przyjął również ustawy o decentralizacji, które przeniosły odpowiedzialność za planowanie miejskie i gospodarcze na gminy i regiony. Polityka ta znacząco poprawiła standard życia najuboższych warstw francuskiego społeczeństwa, redukując ubóstwo w czasie sprawowania urzędu przez Mauroya.

Na początku lat 80. rząd Mauroya wprowadził szereg rozporządzeń i ustaw mających na celu promowanie równości płci, poprawę warunków pracy oraz zwiększenie dostępu do edukacji. Obejmowały one ograniczenie czasu trwania umów i zleceń terminowych, otwarcie stanowisk w służbie cywilnej dla kobiet, zniesienie przepisów podatkowych faworyzujących głowę gospodarstwa domowego oraz zapewnienie specjalnej pomocy rolnikom. Rząd zwiększył również nakłady na edukację i stworzył nowe stanowiska nauczycielskie, szczególnie w szkolnictwie technicznym, a także ustanowił Strefy Priorytetów Edukacyjnych, aby przeciwdziałać porażkom szkolnym w regionach dotkniętych kryzysem. Wprowadzono również reformy, które uczyniły wstąpienie do Narodowej Szkoły Administracji bardziej dostępnym dla szerszych grup francuskiego społeczeństwa, m.in. poprzez podniesienie limitu wieku i zmniejszenie przywilejów kandydatów z wyższych sfer.