(Jacques Attali)

(Jacques Attali) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Les Guignols, les 10 premières années» (1999), «Les Guignols, les 10 premières années» (1999),

Jacques José Mardoché Attali (ur. 1 listopada 1943) jest francuskim teoretykiem ekonomii i socjologii, pisarzem, doradcą politycznym oraz wysokim urzędnikiem państwowym.

Będąc niezwykle płodnym autorem, Attali opublikował 86 książek w ciągu 54 lat, między 1969 a 2023 rokiem.

W latach 1981–1991 Attali pełnił funkcję doradcy prezydenta François Mitterranda, a w latach 1991–1993 był pierwszym szefem Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju. W 1997 roku, na prośbę ministra edukacji Claude'a Allègre'a, zaproponował reformę systemu stopni naukowych w szkolnictwie wyższym. W latach 2008–2010, za prezydentury Nicolasa Sarkozy’ego, kierował rządowym komitetem ds. stymulowania wzrostu gospodarczego Francji.

Attali był współzałożycielem europejskiego programu EUREKA, poświęconego rozwojowi nowych technologii. Założył również organizację non-profit PlaNet Finance, obecnie nazywaną Positive Planet, oraz kieruje Attali & Associates (A&A), międzynarodową firmą konsultingową specjalizującą się w strategii, finansach korporacyjnych i kapitale wysokiego ryzyka (venture capital). Interesując się sztuką, został mianowany członkiem rady nadzorczej Musée d’Orsay. Opublikował ponad pięćdziesiąt książek, w tym „Verbatim” (1981), „Noise: The Political Economy of Music” (1985), „Labyrinth in Culture and Society: Pathways to Wisdom” (1999) oraz „Krótka historia przyszłości” (2006).

W 2009 roku magazyn Foreign Policy uznał go za jednego ze stu najważniejszych „globalnych myślicieli” na świecie.

Jacques Attali urodził się 1 listopada 1943 roku w Algierze (Algieria) w rodzinie żydowskiej, wraz z bratem bliźniakiem Bernardem Attali. Jego ojciec, Simon Attali, był autodydaktą, który odniósł sukces w branży perfumeryjnej (sklep „Bib et Bab”) w Algierze. 27 stycznia 1943 roku poślubił Fernande Abécassis. 11 lutego 1954 roku jego matka urodziła córkę, Fabienne. W 1956 roku, dwa lata po wybuchu wojny o niepodległość Algierii (1954–1962), ojciec zdecydował się przenieść z rodziną do Paryża.

Jacques i Bernard studiowali w Lycée Janson-de-Sailly w 16. dzielnicy, gdzie poznali Jean-Louis Bianco i Laurent Fabius. W 1966 roku Jacques ukończył École polytechnique (jako najlepszy student rocznika 1963). Ukończył również École des mines, Sciences Po oraz École nationale d'administration (zajmując trzecie miejsce w roczniku 1970).

W 1968 roku, podczas stażu w prefekturze francuskiego departamentu (Nièvre), po raz drugi spotkał się z François Mitterrandem, ówczesnym prezydentem departamentu, którego widział po raz pierwszy trzy lata wcześniej.

W 1972 roku Attali uzyskał stopień doktora ekonomii na Uniwersytecie Paris Dauphine na podstawie rozprawy napisanej pod kierunkiem Alaina Cotty. W skład komisji doktorskiej wchodził m.in. Michel Serres.

W 1970 roku, mając 27 lat, został członkiem Rady Stanu. W 1972 roku, w wieku 29 lat, opublikował dwie pierwsze książki: „Analyse économique de la vie politique” oraz „Modèles politiques”, za które otrzymał nagrodę Akademii Nauk.

Jacques Attali wykładał ekonomię w latach 1968–1985 na Uniwersytecie Paris Dauphine, w École polytechnique oraz w École des Ponts et chaussées. ...

Źródło: Artykuł „Jacques Attali” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Jacques Attali)

Cała filmografia (Jacques Attali)