(Michel Rocard)

Michel Rocard (23 sierpnia 1930 – 2 lipca 2016) był francuskim politykiem i członkiem Partii Socjalistycznej (PS). W latach 1988–1991 pełnił funkcję premiera w rządzie François Mitterranda, wprowadzając w tym czasie Revenu minimum d'insertion (RMI) – program minimalnego świadczenia socjalnego dla osób najuboższych – oraz doprowadzając do zawarcia porozumień z Matignon w sprawie statusu Nowej Kaledonii. Był członkiem Parlamentu Europejskiego i do 2009 roku aktywnie angażował się w politykę europejską. W 2007 roku dołączył do komisji powołanej przez ministra edukacji za rządów Nicolasa Sarkozy’ego, Xaviera Darcosa.

Rocard urodził się w Courbevoie w departamencie Hauts-de-Seine w rodzinie protestanckiej. Jako syn fizyka jądrowego Yvesa Rocarda, wszedł do polityki jako lider studencki podczas studiów w Sciences Po. Został przewodniczącym Francuskich Socjalistycznych Studentów powiązanych z główną ówczesną partią socjalistyczną, Francuską Sekcją Międzynarodówki Robotniczej (SFIO). Studiował w École nationale d'administration (ENA), po czym zdecydował się wstąpić do prestiżowej Inspekcji Finansów. Jako przeciwnik kolonializmu udał się do Algierii, gdzie sporządził raport na temat ignorowanych przez opinię publiczną obozów uchodźców podczas wojny algierskiej (1954–1962). Raport wyciekł do gazet „Le Monde” i „France Observateur” w kwietniu 1959 roku, co niemal kosztowało Rocarda utraty stanowiska. Michel Rocard był certyfikowanym pilotem szybowca.

Po opuszczeniu SFIO z powodu stanowiska Guy’a Molleta wobec wojny algierskiej, Rocard w latach 1967–1974 kierował dysydencką Zjednoczoną Partią Socjalistyczną (PSU). Był prominentną postacią podczas kryzysu maja 1968 roku, wspierając projekt samorządności pracowniczej (autogestion). Startował w wyborach prezydenckich w 1969 roku, zdobywając jednak jedynie 3,6% głosów. Kilka miesięcy później został wybrany posłem z departamentu Yvelines, pokonując byłego premiera Maurice'a Couve de Murville'a. Stracił mandat parlamentarny w 1973 roku, lecz odzyskał go w 1978 roku.

W latach 1973–74 uczestniczył w konflikcie w zakładach LIP, pomagając robotnikom w sprzedaży zegarków i angażując się zakulisowo w próby znalezienia pracodawcy, który przejąłby fabrykę stojącą na progu likwidacji.

W 1974 roku przyłączył się do François Mitterranda i odnowionej Partii Socjalistycznej (PS), która zastąpiła dawną SFIO. Poszli za nim większość członków PSU oraz część związku zawodowego Francuskiej i Demokratycznej Konfederacji Pracy (CFDT) – niemarksistowska sekcja lewicy, którą Rocard określił słynnym mianem „drugiej lewicy”.

Wybrany w 1977 roku burmistrzem Conflans-Sainte-Honorine, prowadził wewnątrz Partii Socjalistycznej opozycję wobec Mitterranda (jako kandydat prawego skrzydła partii). Po porażce lewicy w wyborach legislacyjnych w 1978 roku próbował przejąć kierownictwo nad partią. Mimo sojuszu z Pierre'em Mauroyem, numerem dwa w PS, przegrał na kongresie w Metz (1979). Będąc wówczas najpopularniejszym politykiem Partii Socjalistycznej (wliczając samego Mitterranda), ogłosił, że wystartuje w wyborach prezydenckich; jednak jego „Apel z Conflans” nie przyniósł większościowego poparcia wewnątrz PS, co zmusiło go do wycofania kandydatury. W wyborach prezydenckich w 1981 roku zwycięzcą wśród socjalistów został Mitterrand. ...