(Nilda Fernández)

Nilda Fernandez (25 października 1957 – 19 maja 2019) był francuskim piosenkarzem hiszpańskiego pochodzenia.

Daniel Fernandez urodził się 25 października 1957 roku w dzielnicy Sants w Barcelonie. Jego rodzina wywodziła się z andaluzyjskich protestantów, a gdy chłopiec skończył 6 lat, rodzice Daniela przenieśli się do Francji i osiedlili w Lyonie. Później Daniel powrócił do ojczystej Hiszpanii, gdzie studiował filologię w Barcelonie.

Jego pierwsza płyta „Le Bonheur Comptant” została wydana w 1981 roku, lecz przeszła bez echa (obecnie nie znajduje się nawet w oficjalnej dyskografii). Po tym czasie Daniel podejmował się różnych skromnych prac, aby utrzymać się, jednocześnie śpiewając przed niewielką publicznością i ostatecznie przyjmując pseudonim Nilda, utworzony poprzez przestawienie liter swojego imienia. W 1987 roku Nilda nagrał singiel „Madrid, Madrid”, ale prawdziwa sława przyszła kilka lat później, w 1991 roku, wraz z wydaniem albumu zatytułowanego jego imieniem, zawierającego utwory „Nos fiancailles”, „L'invitation à Venise” oraz ponownie „Madrid Madrid”. Nilda otrzymał 5 nominacji do prestiżowych francuskich nagród „Victoires de la Musique”, zdobywając tytuł „Największej nadziei roku” w kategorii męskiej. W tym samym roku piosenkarz otrzymał również Grand Prix de l'Académie Charles Cros. W 1993 roku Nilda wydał kolejny album zatytułowany swoim imieniem, zawierający utwory „Marie-Madeleine”, „On t'a appris” oraz „Sinfanai Retu”, który został dobrze przyjęty.

W 1995 roku Nilda wydał powieść pt. „Ça repart pour un soliloque”, napisaną z perspektywy kobiety, co wywołało niekończący się strumień pytań ze strony dziennikarzy na temat jego orientacji seksualnej. Później, podczas współpracy z rosyjskim piosenkarzem pop Borisem Moisejewem, artysta był przedstawiany jako gej.

W 1999 roku w projekcie „Castelar 704”, wzorem Paco Ibáñeza, interpretował wiersze Federico Garcíi Lorca (1898–1936) przy akompaniamencie hiszpańskich gitarzystów, w tym Tomatito. W 1996 roku, po złożeniu hołdu Gérardowi Mansetowi na zbiorczym albumie, a następnie w 1999 roku, wystąpił w koprodukcjach utworów swoich ulubionych francuskich wykonawców: Léo Ferré, Barbary, Jacquesa Dutronca, Michela Polnareffa, Jane Birkin, Dicka Annegarna i innych.

Nilda Fernández zniknął z pierwszej sceny po trasie koncertowej w Rosji (2000), decydując się pozostać w tym kraju i mieszkać tam przez kolejne 5 lat. W 2006 roku powrócił, koncertując we Francji, Belgii, Rosji i Szwajcarii, a także na Kubie na zaproszenie Aliansu Francuskiego w Hawanie i Santiago de Cuba.

W marcu 2007 roku została wydana druga książka Nildy pt. „Les Chants du monde”, oparta na dzienniku pisanym przez artystę w latach spędzonych w Rosji.

Fernández powrócił na francuską scenę z albumem „Ti amo”, który został w całości nagrany w Genui we Włoszech i wydany 8 stycznia 2010 roku.

W 2017 roku paryskie wydawnictwo l'Archipel opublikowało autobiografię Nildy pt. „Contes de mes 1001 vies”, w której piosenkarz swobodnie opowiada o epizodach i przygodach z życia wędrownego artysty, rekonstruuje genealogię swojej rodziny oraz wspomina dzieciństwo i lata młodzieńcze spędzone między Francją a Hiszpanią.

Nilda Fernandez zmarł 19 maja 2019 roku w swojej rodzinnej miejscowości Bize-Minervois w wieku 61 lat w wyniku niewydolności serca.