Yves Duteil (Yves Duteil)

Yves Duteil (Yves Duteil) - znany z pracy przy tego typu projektach:

Yves Duteil (ur. 24 lipca 1949 r. w Neuilly-sur-Seine, departament Hauts-de-Seine) jest francuskim piosenkarzem i kompozytorem. Jest trzecim dzieckiem w swojej rodzinie. Duteil jest znanym orędownikiem języka francuskiego, praw dzieci oraz ochrony środowiska. W latach 1989–2014 pełnił funkcję burmistrza Précy-sur-Marne w departamencie Seine-et-Marne.

W 1972 roku Yves Duteil odniósł pierwszy niewielki sukces dzięki piosence zatytułowanej „Virages” (Zakręty). Utwór ten, który znalazł się na jego debiutanckim albumie z 1974 roku pt. „L'Écritoire”, dzieli sławę z takimi kompozycjami jak utwór tytułowy oraz piosenki z kolejnego albumu „J'attends” (1976), m.in. „Tisserand” czy „Les Batignolles” (dzielnica Paryża).

Jego album z 1977 roku pt. „Tarentelle”, który stał się jego najbardziej klasycznym dziełem, zawierał nie tylko najsłynniejszą piosenkę („Prendre un Enfant”), ale także utwory takie jak utwór tytułowy, „Le Petit Pont de Bois” czy „Le Mur De La Prison D'En Face”, które również stały się klasykami.

Zdolność Duteila do pisania pełnych miłości, wzruszających tekstów do słodkich lub chwytliwych melodii sprawiła, że jest on artystą bardziej kochanym niż wielbionym przez opinię publiczną. Prawdopodobnie nie jest pierwszą osobą, której udało się pozostać poza duchem show-biznesu, zachowując przy tym ogromną popularność – w końcu Hugues Aufray również to osiągnął. Jednak to właśnie ta wzruszająca strona jego natury sprawia, że artysta prowadzi proste życie męża i ojca, występując na koncertach, które przypominają raczej przyjacielskie spotkania, podczas których dzieli się czystymi emocjami.

W 2001 roku Duteil wydał album „Sans Attendre”. Bardziej introspektywny niż kiedykolwiek i pełen skromności, artysta porusza w nim aspekty swojego życia w sposób, który pozwala na głęboki wgląd w egzystencję, rozumianą w świetle duchowej miłości. W prosty sposób śpiewa o przyjaźni w trudnych chwilach („Les Gestes Délicats”) oraz o współczuciu dla ojca, który nigdy nie okazywał mu zbyt wiele uczuć, co jednak nie przeszkodziło Duteilowi odpowiedzieć miłością i zaśpiewać wszystkie życzliwe słowa, jakie znalazł dla ojca, niezależnie od tego, jakie było jego dzieciństwo („Lettre À Mon Père”). Prawdopodobnie najbardziej wzruszającą piosenką jest „Pour Que Tu Ne Meures Pas”, która u osób rozumiejących tekst wywołuje łzy wzruszenia, gdyż dotyczy choroby żony Yvesa Duteila; utwór ten, mimo ogromnej skromności, niesie głęboką radość i wiarę w życie oraz miłość, gdyż jest w nim zawarte tak wiele uczucia. Jest to prawdopodobnie jedno z najbardziej pełnych miłości i nadziei nagrań, jakie stworzył, a słuchacza pozostawia z uśmiechem radości i wdzięcznością za to, że życie jest tak wspaniałym darem.

W Niemczech piosenki Duteila są interpretowane w języku francuskim i niemieckim przez belgijsko-niemieckiego piosenkarza Didiera Caesara z kwartetu Stéphane & Didier et Cie, który przetłumaczył na niemiecki utwory „La tarentelle” (Die Tarantella), „La puce et le pianiste” (Der Floh und der Pianist), „Lucile et les libellules” (Sibyll und die Libellen), „Il me manquait toujours” (Es fehlt mir immer noch) oraz „Prendre un enfant par la main” (Nimm ein Kind an deine Hand). Ta ostatnia piosenka została przetłumaczona i zaśpiewana w 2001 roku przez słynnego niemieckiego Liedermachera Reinharda Meya pod tytułem „Gib einem Kind deine Hand”. Niemieckie teksty piosenek można znaleźć na stronie www.deutsche-chanson-texte.de. Do chwili obecnej Duteil napisał łącznie 208 piosenek.

Źródło: Artykuł „Yves Duteil” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła Yves Duteil (Yves Duteil)

Cała filmografia Yves Duteil (Yves Duteil)