(Bill Coleman)

William Johnson Coleman (ur. 4 sierpnia 1904 r. w Paris w stanie Kentucky, USA – zm. 24 sierpnia 1981 r. w Tuluzie, Francja) był amerykańskim trębaczem jazzowym.

W 1909 roku rodzina Colemana przeprowadziła się z Kentucky do Cincinnati. Jego pierwsze muzyczne poszukiwania wiązały się z klarnetem i saksofonem melodycznym w tonacji C, lecz ostatecznie zdecydował się na trąbkę. Jako młody człowiek pracował jako goniec w firmie telegraficznej Western Union. Uczył się u trębacza z Cincinnati, Theodore'a Carpentera, i grał w amatorskim zespole prowadzonym przez puzonistę J.C. Higginbothama.

Coleman rozpoczął pracę zawodową w Cincinnati w zespołach Clarence'a Paige'a i Wesleya Helveya (oba składy, w których pracował jego nauczyciel Carpenter), a następnie z Lloydem i Cecilem Scottami. W grudniu 1927 roku udał się wraz z braćmi Scott do Nowego Jorku, gdzie współpracował z nimi do późnego lata 1929 roku, kiedy to dołączył do orkiestry pianisty Luisa Russella. Jego pierwsza sesja nagraniowa odbyła się z Russellem 6 września 1929 roku; zagrał wówczas solówkę w utworze „Feelin' the Spirit”. Do grudnia 1929 roku opuścił zespół Russella (częściowo z powodu tego, że większość partii solowych przypadała koledze z sekcji, Henry'emu „Redowi” Allenowi), jednak dwukrotnie powracał do tej grupy w latach 1931–32.

Pod koniec 1929 roku ponownie dołączył do braci Scott (znanych wówczas jako Cecil Scott's Bright Boys), biorąc udział w sesji nagraniowej dla wytwórni Victor, i współpracował z nimi do początku 1930 roku. Grał w różnych nowojorskich zespołach, aż do ponownego powrotu do Luisa Russella w 1931 roku.

Swoją pierwszą podróż do Europy odbył z zespołem Lucky'ego Millindera od czerwca do października 1933 roku, po czym wrócił do Nowego Jorku, aby współpracować z liderami zespołów Benny'm Carterem i Teddy'm Hillem, z którymi nagrywał na początku 1935 roku. Podczas gry w zespole Hilla wziął udział w niezależnej sesji nagraniowej z pianistą Fats Wallerem, rejestrując kilka utworów.

Coleman na krótko wrócił do Cincinnati latem 1935 roku, a następnie udał się do Europy, gdzie grał w Paryżu z artystą i wokalistą Freddy'm Taylorem (z którym wcześniej współpracował w zespole Lucky'ego Millindera). W Paryżu nagrywał z gitarzystą Django Reinhardtem oraz brał udział w kilku niezależnych sesjach pod własnym nazwiskiem. Pod koniec 1936 roku udał się do Bombaju w Indiach, grając w orkiestrze Leona Abbeya, a w kwietniu 1937 roku wrócił do Paryża, dołączając do zespołu prowadzonego przez urodzonego w Ameryce saksofonistę Williama T. Lewisa (znanego jako Willie Lewis and his Entertainers).

Po pobycie w Kairze w Egipcie, Coleman wrócił do USA w marcu 1940 roku. Przez całe lata 40. współpracował z wieloma czołowymi grupami, w tym z zespołami prowadzonymi przez Benny'ego Cartera (1940), Teddy'ego Wilsona (1940–41), Andy'ego Kirka (1941–42), Ellisa Larkinsa (1943), Mary Lou Williams (1944), Johna Kirby'ego (1945), Sy'ego Olivera (1946–47) i Billy'ego Kyle'a (1947–48). W tym samym czasie Coleman uczestniczył w wielu sesjach nagraniowych z największymi gwiazdami jazzu, takimi jak Lester Young, Billie Holiday i Coleman Hawkins. ...