(Yvette Horner)

(Yvette Horner) - znana z pracy przy takich projektach: «Ready to Wear» (1994), «Prêt-à-Porter» (1994), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022),

Yvette Horner (z domu Hornère; 22 września 1922 – 11 czerwca 2018) była francuską akordeonistką, pianistką i kompozytorką, znaną z występów podczas Tour de France w latach 50. i 60. XX wieku. Podczas swojej 70-letniej kariery dała ponad dwa tysiące koncertów i wydała około 150 płyt, sprzedając łącznie 30 milionów egzemplarzy.

Horner wygrała Coupe mondiale de l'accordéon w 1948 roku oraz Grand Prix du Disque w 1950 roku za album „Le Jardin secret d'Yvette Horner”, recital utworów klasycznych wykonanych na fortepianie i akordeonie.

Yvette Hornère (która później, za sugestią matki, przyjęła nazwisko Horner) spędziła kilka lat dzieciństwa w Rabastens-de-Bigorre, gdzie jej ojciec, Louis Hornère, był deweloperem nieruchomości. Była jedynaczką. Jej matka zachęcała ją do gry na muzyce, a jej nauczycielka, Marguerite Lacoste, uczyła ją pierwszych nut na fortepianie. Studiowała muzykę w konserwatorium w Tarbes, a następnie w konserwatorium w Tuluzie, gdzie w wieku 11 lat otrzymała pierwszą nagrodę w grze na fortepianie. Matka przekonała ją, by porzuciła instrument na rzecz akordeonu chromatycznego, tłumacząc, że nie ma kobiet-akordeonistek i że w ten sposób będzie mogła się utrzymać. Przez całe życie Yvette Horner z nostalgią wspominała swój pierwszy instrument, na którym wykonała nagrodzony recital utworów klasycznych „Le Jardin secret d'Yvette Horner” i wielokrotnie występowała jako pianistka w programach telewizyjnych. Zadebiutowała jednak w „Théâtre Impérial” w Tarbes (później przemianowanym na „Théâtre des Nouveautés”), które należało do jej babki ze strony ojca.

Grała w kasynach pirenejskich, zanim przeniosła się do Paryża, gdzie była uczennicą Roberta Bréarda.

W 1938 roku Yvette Horner wzięła udział, wraz z Freddym Baltą i André Lipsem, w pierwszych mistrzostwach świata w grze na akordeonie zorganizowanych w Paryżu, w Moulin de la Galette, przez Confédération internationale des accordéonistes. Zakończyła na drugim miejscu, po Freddym Balcie.

Dała swój pierwszy koncert w 1947 roku w Paryżu, a w 1948 roku jako pierwsza kobieta wygrała Coupe mondiale de l'accordéon. W 1953 roku otrzymała Grand Prix International d'Accordion de Paris.

W 1950 roku została uhonorowana Grand Prix du Disque de l'académie Charles-Cros za album „Le Jardin secret d'Yvette Horner”, recital utworów klasycznych wykonanych na fortepianie i akordeonie.

W 1952 roku firma Calor, sponsor Tour de France, zaproponowała jej dołączenie do wyścigu, co zapoczątkowało jej karierę. Grała na podium na mecie każdego etapu. Ubrana w sombrero i siedząc na dachu Citroëna Traction Avant w kolorach marki Suze, powtarzała to w kolejnych latach, towarzysząc Tour de France łącznie jedenaście razy, od 1952 do 1963 roku. Była również królową Six Days of Paris w 1954 roku.

W latach 80. XX wieku pofarbowała włosy z brązowych na czerwone i zaczęła nosić bardziej ekstrawaganckie stroje sceniczne (takie jak słynna „Sukienka Wieży Eiffla”), stworzone przez projektanta Jean-Paula Gaultiera, który uczynił ją jedną ze swoich muz.

W 1987 roku została matką chrzestną Doudeville Accordion Club, Cany-Accordeon-Club, kierowanego przez jego założycielkę, Annie Lacour, która przez pięć lat pracowała w Schola Cantorum de Paris. ...

Źródło: Artykuł „Yvette Horner” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Yvette Horner)

Cała filmografia (Yvette Horner)