(Frida Boccara)

Danielle Frida Hélène Boccara (29 października 1940 – 1 sierpnia 1996) była urodzoną w Maroku francuską piosenkarką włoskiego pochodzenia, która występowała i nagrywała w wielu językach, w tym po francusku, hiszpańsku, angielsku, włosku, niemiecku, niderlandzku i rosyjsku.

Boccara urodziła się w Casablance w Maroku w żydowskiej rodzinie pochodzenia włoskiego, która przed osiedleniem się w Maroku mieszkała w Tunezji. W wieku 17 lat przeniosła się z Casablanki do Paryża we Francji, gdzie z czasem rozpoczęła karierę artystyczną jako piosenkarka. Boccara miała również brata i siostrę związanych z show-biznesem – kompozytorów Jeana-Michela Braque'a (urodzonego jako Roger Boccara) oraz Linę Boccarę. Jej syn, Tristan Boccara, urodzony w połowie lat 70., również został piosenkarzem występującym pod pseudonimem Goldinski (jest on także kompozytorem, pianistą i aranżerem).

W 1964 roku Boccara zgłosiła utwór „Autrefois” („Kiedyś”) do francuskich eliminacji do Konkursu Piosenki Eurowizji, jednak nie odniosła sukcesu. Pięć lat później, podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1969 w Madrycie w Hiszpanii, reprezentowała Francję, wykonując utwór „Un jour, un enfant” („Pewnego dnia, dziecko”) – z muzyką Émile’a Sterna i tekstem Eddy’ego Marnaya. Jej piosenka podzieliła pierwsze miejsce z utworami z Holandii, Wielkiej Brytanii i Hiszpanii; był to pierwszy i ostatni raz, kiedy zwycięzcą ogłoszono więcej niż jeden kraj.

Songwriter Eddy Marnay był jej partnerem zawodowym (większość piosenek wykonywanych przez Boccarę została napisana przez niego), ale śpiewała ona również utwory skomponowane przez Jacques'a Brela, Georges'a Brassensa, Charles'a Aznavoura, Émile'a Sterna, Michela Legranda, Michela Magne'a, Nino Rotę i Mikisa Theodorakisa.

Utwór „Cent mille chansons” („Sto tysięcy piosenek”) nagrany w 1968 roku przyniósł jej złotą płytę, natomiast „Un jour, un enfant” (1969) zapewniło jej płytę platynową, a „Pour vivre ensemble” („By żyć razem”, 1971) kolejną złotą. Do innych jej znanych piosenek należą m.in. „Cherbourg avait raison” (1961), „Aujourd'hui” (1965), „Le moulins de mon cœur” (1969), „L'enfant aux cymbales” (1969), „Belle du Luxembourg” (1969), „La croix, l'étoile et le croissant” (1970), „Venise va mourir” (1970), „Trop jeune ou trop vieux” (1971), „Valdemosa” (1976), „L'année où Piccoli jouait Le choses de la vie” (1978), „Un monde en sarabande” (1979) oraz „La prière” (1979). Pod koniec lat 60. nagrała również „Un pays pour nous”, francuską wersję utworu „Somewhere” z musicalu „West Side Story”. Leonard Bernstein, kompozytor oryginalnej melodii, stwierdził, że wersja Boccary była jego ulubioną.

Boccara odnowiła swoje związki z Eurowizją, biorąc udział we francuskich finałach krajowych w 1980 roku – z utworem „Un enfant de France” – oraz w 1981 roku – z piosenką „Voilà comment je t'aime”. Żaden z tych utworów nie został jednak wybrany. Zmarła w 1996 roku w Paryżu we Francji w wieku 55 lat z powodu infekcji płuc, po okresie pogorszenia stanu zdrowia.

Źródło: Artykuł „Frida Boccara” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.