(Ida Presti)

Ida Presti (31 maja 1924 – 24 kwietnia 1967) była francuską gitarzystką klasyczną i kompozytorką. Po raz pierwszy zyskała rozgłos jako dziecko cud, by z czasem stać się artystką, którą Alice Artzt określiła mianem „najwybitniejszej gitarzystki XX wieku, a być może wszech czasów”.

Presti urodziła się jako Yvette Montagnon w Suresnes, przedmieściu Paryża, w rodzinie francuskiego ojca i sycylijskiej matki. Jej ojciec, Claude Montagnon, był jej pierwszym nauczycielem i uznał, że imię i nazwisko „Ida Presti” brzmi lepiej niż „Yvette Montagnon” (nazwisko Presti pochodziło od nazwiska matki, Olga-Gracia Lo Presti). Studiowała również harmonię i teorię muzyki u gitarzysty i lutnika Mario Maccaferri. Presti wystąpiła publicznie po raz pierwszy w wieku ośmiu lat, a swój pierwszy pełnowymiarowy koncert zagrała w wieku dziesięciu lat, 28 kwietnia 1935 roku w Salle Pleyel w Paryżu. Chwalona za nadzwyczajny talent przez nauczycieli i współczesnych, w 1937 roku nagrywała dla francuskiego oddziału wytwórni HMV. Nie mając jeszcze dwunastu lat, przez dwa lata z rzędu występowała na koncertach Pasdeloup oraz w Société des Concerts du Conservatoire.

W wieku 14 lat pojawiła się w filmie „La Petite Chose” z 1938 roku w drugoplanowej roli gitarzystki, a jako szesnastolatka grała utwory Paganiniego na gitarę podczas obchodów setnej rocznicy śmierci kompozytora w 1940 roku.

16 września 1948 roku Presti zaprezentowała francuską premierę „Concierto de Aranjuez” Rodrigo, która była transmitowana radiowo z Paryża oraz przez kilka innych stacji kontynentalnych. Swój pierwszy recital w Londynie zagrała 1 grudnia 1951 roku, a dziennik „The Times” odnotował „jej doprawdy zdumiewającą zręczność prawej ręki oraz żywy temperament”. Po recitalu w następnym roku „The Times” skomentował: „Kiedy panna Ida Presti, młoda francuska gitarzystka, zadebiutowała w Anglii zeszłej jesieni, w pamięci zapadła przede wszystkim jej prestidigitacja. Jej ponowne wystąpienie na początku tygodnia w Wigmore Hall potwierdziło to pierwsze wrażenie błyskotliwości, ale dostarczyło również dalszych dowodów na jej wybitny kunszt muzyczny”.

Po drugim małżeństwie, z gitarzystą Alexandre'em Lagoyą, przestała występować jako solistka i wraz z nim założyła Duo Presti-Lagoya, koncentrując się na utworach na dwie gitary. Para ta stworzyła jeden z najdoskonalszych duetów gitary klasycznej w historii, występując na ponad 2000 koncertach.

Liczni kompozytorzy pisali utwory dla duetu, w tym: Mario Castelnuovo-Tedesco: Sonatina canonica, op. 196 (1961); Les Guitares bien tempérées, op. 199 (1962); Koncert na dwie gitary i orkiestrę, op. 201 (1962). Ponadto Castelnuovo-Tedesco, na prośbę Johna W. Duarte, napisał Fuga elegiaca (1967) z okazji śmierci Idy Presti. Jean-Yves Daniel-Lesur: Élégie (1956). Pierre Petit: Tarantelle (1959); Toccata (1959). Joaquín Rodrigo: Tonadilla (1959). Rodrigo ukończył kolejny utwór na dwie gitary, Concierto Madrigal, w 1966 roku, lecz Presti zmarła, zanim ona i Lagoya mogli go wykonać. Pierwsze wykonanie utworu zaprezentowali następnie Angel i Pepe Romero w lipcu 1967 roku. Pierre Wissmer: Prestilagoyana (1969).

W 1943 roku, w wieku 19 lat, Presti poślubiła Henry'ego Rigauda (czasami zapisywanego jako Rigo), a w następnym roku urodziła córkę.

W 1951 roku poznała gitarzystę klasycznego Alexandre'a Lagoyę, a rok później wzięli ślub. ...