Maurice André (Maurice André)

Maurice André (21 maja 1933 – 25 lutego 2012) był francuskim trębaczem, działającym w dziedzinie muzyki klasycznej.

Był profesorem trąbki w Konserwatorium Narodowym Wyższej Muzyki w Paryżu, gdzie wprowadził nauczanie gry na trąbce piccolo, w tym repertuaru barokowego. André zainspirował wiele innowacji w obrębie swojego instrumentu i przyczynił się do popularyzacji trąbki.

André urodził się w Alès w Cevennes, w rodzinie górniczej. Jego ojciec był muzykiem amatorem; André uczył się gry na trąbce u przyjaciela ojca, który zasugerował, aby wysłać go do konserwatorium. Aby uzyskać bezpłatne przyjęcie do placówki, wstąpił do orkiestry wojskowej. Już po sześciu miesiącach nauki w konserwatorium zdobył swoją pierwszą nagrodę.

W konserwatorium profesor André, Raymond Sabarich, skarcił go za niewystarczającą pracowitość i polecił mu wrócić dopiero wtedy, gdy będzie mógł wykazać się wybitną grą. Kilka tygodni później André powrócił, by zaprezentować na bardzo wysokim poziomie wszystkie czternaście etiud znajdujących się na końcu książki Arbana. Sabarich powiedział później, że „to właśnie wtedy Maurice André stał się Maurice André”. W 1955 roku Maurice André, wraz z Theo Mertensem, zwyciężył w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Genewie, a w 1963 roku w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym ARD w Monachium. W 1970 roku został mianowany członkiem honorowym oddziału Delta stowarzyszenia Phi Mu Alpha Sinfonia w Ithaca College w Nowym Jorku.

André zyskał międzynarodową sławę w latach 60. i 70. dzięki serii nagrań utworów barokowych na trąbkę piccolo dla wytwórni Erato i innych labeli. Wykonywał również wiele transkrypcji utworów napisanych na obój, flet, a nawet głos i instrumenty smyczkowe. Od połowy lat 50. aż do śmierci André nagrał ponad 300 albumów.

André miał troje dzieci: Lionela (1959–1988), trębacza i nauczyciela muzyki; Nicolasa, który również gra na trąbce; oraz Béatrice, która gra na oboju. Cała trójka występowała z ojcem w koncertach. Nagrał również kilka albumów ze swoim bratem Raymondem (ur. 1941).

Jeden z uczniów André, Guy Touvron, napisał biografię zatytułowaną „Maurice André: Une trompette pour la renommée” (Maurice André: Trąbka dla sławy), która została opublikowana w 2003 roku.

Ostatnie lata życia André spędził na emeryturze na południu Francji. Zmarł w wieku 78 lat 25 lutego 2012 roku w szpitalu w Bayonne. Spoczywa na cmentarzu w wiosce Saint-André-Capcèze (w departamencie Lozère).

Źródło: Artykuł „Maurice André” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.